Μικρές Ιστορίες με μεγάλες αλήθειες - Συνέντευξη με τον Resonoot

Συνέντευξη στη Δήμητρα Αλεξανδράκου

 

Συναντηθήκαμε για να μιλήσουμε για τις «Μικρές Ιστορίες» και καταλήξαμε να λέμε μικρές ιστορίες ο ένας στον άλλον.

 

Το όνομά του, Resonoot,  προέκυψε από τη λέξη resonance, «από τα σύνθια» όπως λέει ο ίδιος και προσθέτοντας την κατάληξη noot θέλοντας να δημιουργήσει ένα καλλιτεχνικό όνομα που δεν υπάρχει ήδη. 

Οι τίτλοι των κομματιών του Days In The Sun είναι οι μέρες σε μια ινδονησιακή διάλεκτο όπου κόλλησε την κατάληξη το sun

Μια μετακόμιση που οδήγησε σε EP, γεμιστά, σχολικές φωτογραφίες, γέλια.

Πολλά επιφωνήματα ενθουσιασμού και έκπληξης - ειδικά στην αποκάλυψη της σημασίας του Καμία Ευθύνη.


Ο Διονύσης Μόρφης σίγουρα δεν σταματά να μας εκπλήσσει με ό,τι καταπιάνεται και τον ευχαριστώ ιδιαιτέρως για τον χρόνο, τις ιστορίες και την κουβέντα μας.

 

Πώς αποφάσισες να αποκαλύψεις την ταυτότητά σου; Ήταν πολύ ψαρωτικό να μην γνωρίζουμε ποιος κρύβεται πίσω από τη μάσκα.

Άρχισα να αντιμετωπίζω πρακτικές δυσκολίες σε live. Για να μπορείς να το κάνεις αυτό σωστά και ωραία θέλει παραγωγή από πίσω και επειδή στην αρχή ήταν αρκετά DIY, αν εγώ σαν Διονύσης δεν το στηρίξω φανερά δεν μπορεί αυτό από μόνο του αυτοδύναμο να υπάρξει. Είχε πλάκα όμως κι εγώ γούσταρα!

Η καταπληκτική αυτή μάσκα ήταν δική σου ιδέα; Πώς προέκυψε και ποιος την κατασκεύασε;

Είναι funny story αυτό. Ένα από τα άτομα που ξέρει από την αρχή για το project είναι η Μαρίζα Καψαμπέλη, η φωτογράφος. Κάποια στιγμή όταν της είπα ότι θα παίξω το πρώτο μου live και θα ανοίξω την παρουσίαση δίσκου των Echo Basement, με ρώτησε πώς θα εμφανιστώ, γιατί γνώριζε ότι θέλω με κάποιον τρόπο να μην φαίνονται τα χαρακτηριστικά μου. Της είπα ότι είχα βρει κάτι που θα το στήριζα με παραμάνες, τέλος πάντων, μου λέει «δώσε μου λίγο χρόνο» και μου στέλνει μετά από κάποια ώρα τη μάσκα αυτή! Την οποία έχει σχεδιάσει ένας τύπος, Έλληνας στην Αγγλία ο οποίος φτιάχνει αυτές τις μάσκες, πουλάει το σχέδιο και μετά είναι χαρτοκοπτική. Σου δίνει οδηγίες πώς να το κάνεις. Κάτσαμε με τη Μαρίζα να τη φτιάξουμε και μας πήρε κάνα τρίωρο. Ήταν φανταστικό!

Συνεχίζεις μετά την αποκάλυψη να εμφανίζεσαι με τη μάσκα ή να υπάρχει κάπου στη σκηνή; 

Τη χρησιμοποίησα λίγο στο βίντεο που έκανα, πετάγεται στο τέλος. Αν βολεύει το venue, το live όπως είναι στημένο να τη φορέσω, θα τη φορέσω. Θα δω. Ακόμα και τώρα που οι φίλοι ξέρουν ποιος είμαι και πάλι το να είμαι με τη μάσκα on stage για κάποιον που δεν ξέρει είναι ψαρωτικό, νομίζω ότι έχει πλάκα.

Δίνει μια άλλη αίσθηση. 

Είναι μια περσόνα ο Resonoot.  

Πώς δημιουργήθηκε λοιπόν, αυτή η περσόνα; 

Ήθελα να κάνω πειραματικό spoken word χρόνια τώρα, απλά υπήρχαν άλλα πράγματα στη μέση, άλλα projects. Αυτό που μου αρέσει και μου λείπει τώρα είναι η διάδραση με άλλα άτομα. Μ' αρέσει πολύ να παίζω μουσική με άλλους, οπότε πάντα με τραβούσε η δημιουργία μπάντας. Αλλά επειδή πέρασα από πολλές μπάντες, έφτασα σε ένα σημείο που είπα να κάνω κάτι μόνος μου, να κάνω κάτι που είναι δικό μου, το ελέγχω εγώ κι όπου θέλει ας πάει. Οπότε κυρίως αυτή η ανάγκη έπρεπε να καλυφθεί εκεί, παράλληλα υπήρχε και η ιδέα από παλιά. Την είχα όταν διαλύθηκαν οι Travel Mind Syndrome, μία μπάντα που έπαιζα χρόνια και τότε σκέφτηκα τι θα μπορούσα να κάνω ώστε να κάνω μουσική μόνος μου, αλλά να έχει στίχο, χωρίς να έχει τραγούδι. Το spoken word. Και τώρα κάπως κούμπωσαν όλα αυτά. 

Δεν είναι απλά κάποιοι στίχοι που τους μιλάς πάνω σε μουσική. Αν τους απομονώσεις, τους διαβάζεις άνετα σε μία ποιητική συλλογή. Έχεις ασχοληθεί με κάτι παρόμοιο, γράφεις χρόνια; Μην μου πεις ότι δεν έχεις ξαναγράψει ποτέ! 

Αυτό θα σου πω και αυτή είναι η αλήθεια. Εντάξει έχω διαβάσει το μέρος που μου αναλογεί. (γέλια)
Και ποίηση και λογοτεχνία, αλλά δεν είναι ότι το είχα ποτέ τρέλα. Είχα έναν συγκάτοικο παλιά που έγραφε και μάλιστα σε δική του γλώσσα και μου είχε φανεί πολύ ενδιαφέρον. Ήμασταν 19 χρονών τότε. Κι άρχισα κι εγώ να γράφω κάτι άλλο δικό μου. Αυτά τα τετράδια τα ανακάλυψα πρόσφατα και μου μπήκε η ιδέα να κάνω έναν δίσκο με αυτά, αλλά δεν με εκφράζει τώρα. Βλέπω τον Διονύση των 20 χρονών και τι τον προβλημάτιζε τότε.

Μπορεί να χρησιμοποιηθούν κάποια στιγμή.

Ναι, ναι, κάποια έχουν πλάκα! Αλλά όχι δεν έγραφα και τώρα βλέπω την εξέλιξη από το πρώτο EP (Χρόνος), εδώ είναι πιο μεστός ο λόγος και η γραφή, την έχω προσέξει πολύ περισσότερο. 

Δημιουργείται ένα ρεύμα τώρα τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, που έχει ενδιαφέρον, με "ξενόφερτη" μουσική και ελληνικό στίχο. Ήταν ένα κίνητρο για σένα να το κάνεις στα ελληνικά ή απλά στα ελληνικά σού ήταν πιο εύκολο να εκφραστείς; 

Όσες φορές έχω προσπαθήσει να γράψω τραγούδι στα ελληνικά δεν μπορώ, γιατί δεν ακούω ελληνικό τραγούδι γενικά. Αλλά το spoken δεν μπορούσα να το κάνω σε άλλη γλώσσα, ούτε να το συντάξω, ούτε να το εκφέρω τόσο καλά.  

Στο πρώτο EP τον Χρόνο, μεσολάβησε το Days In The Sun που είναι instrumental, και τις Μικρές Ιστορίες σε ταλανίζουν υπαρξιακά ζητήματα. Είναι και λίγο σαν συνέχεια οι Μικρές Ιστορίες; 

Κι εγώ έτσι το νιώθω. Το Days In The Sun ήταν κάτι σαν παρένθεση, επειδή όλα αυτά έγιναν μέσα στην περίοδο της πανδημίας που είχαμε τις καραντίνες, είχα ήδη ξεκινήσει τα κομμάτια των Μικρών Ιστοριών, αλλά κάπου άρχισα να πειραματίζομαι. Είχα ένα concept να κάνω μουσική μόνο με hardware χωρίς να χρησιμοποιήσω software. Κι αυτό είναι το Days in the sun. Όλη η παραγωγή, εκτός από τη μίξη φυσικά, όλοι οι ήχοι, τα beats είναι από hardware που έτυχε να έχω εκείνη την περίοδο και δεν το ξεκίνησα καθόλου με το σκεπτικό να το κυκλοφορήσω. Αφού βγήκαν μερικές ιδέες, τότε είπα να το κάνω ένα EP. Έτυχε να βοηθώ τον Γιώργο (Cayetano) σε μία μετακόμιση και πάνω στην κουβέντα προέκυψε να το κυκλοφορήσω στη High Hop Records. Έγινε τόσο οργανικά, αλλά ήταν σαν παρένθεση όσο έγραφα τις Μικρές Ιστορίες.  

Και τα εξώφυλλα έχουν πολύ ενδιαφέρον! Το Days In The Sun έχει το στυλ του ηλεκτρονικού, ακόμα και στο γραφιστκό. Τα άλλα δύο όμως, Χρόνος και Μικρές Ιστορίες, έχουν κάτι πολύ νοσταλγικό, βγάζουν μια αθωότητα. 

Στέλνω στη Μαρίζα (Καψαμπέλη) και της λέω «σκέφτομαι να κάνω αυτό εξώφυλλο, ψήνεσαι να μου στείλεις μια φωτογραφία από γεμιστά;». Και μου λέει «δεν θα το πιστέψεις, πηγαίνω τώρα σε οικογενειακό τραπέζι και έχει γεμιστά!» (γέλια) Και ο γραφίστας που κάνουμε τις δουλειές είναι ο Γιάννης ο Κοντανδρεόπουλος, ο οποίος τρελαίνεται για τέτοια και κάναμε το εξής: αν μεγεθύνεις πολύ, βλέπεις διάσπαρτους χρόνους ψησίματος! 

Και στις Μικρές Ιστορίες είμαι εγώ στη Δ' Δημοτικού. Η αλήθεια είναι ότι είμαι νοσταλγικός, αλλά όλα αυτά δεν γίνονται συνειδητά.

Η σειρά των κομματιών στις Μικρές Ιστορίες πώς προέκυψε; Ήθελες να έχουν μια συνέχεια;

Όχι τόσο στιχουργικά. Πρόσεξα να έχει μουσική ροή, να μην βαρεθεί κάποιος, να του κρατήσει το ενδιαφέρον, γιατί έχει και δύσκολα κομμάτια μέσα όπως το Καμία Ευθύνη. Και το Εντολές και Κανόνες είναι ιδιαίτερο κομμάτι γιατί έχει πρόζα.

Σχολιάζεις και σε κοινωνικό επίπεδο, όπως στον Χειμώνα με τον στίχο «Τα βασικά γίνονται πολυτέλεια, αλλά η πολυτέλεια δεν έγινε σε καμία περίπτωση βασική.» 

Εδώ ειρωνεύομαι αυτό που λένε πολλοί νεοφιλελεύθεροι ότι στο σύστημα αν είσαι άξιος προχωράς. Είναι μια ουτοπία, γιατί δεν είναι ευκαιρίες αυτές. Είναι ένα ψέμα επί του πρακτέου. Ειρωνεύομαι την άποψη ότι πριν 50 χρόνια πέθαινες στα 65 και δεν είχες ένα αυτοκινητάκι. Τώρα μια μικρομεσαία οικογένεια θα έχει κι ένα αυτοκίνητο και μια τηλεόραση και, και, και. Ε και «κάποτε κυνηγούσες ξυπόλυτος. Αν δεν είναι αυτό πρόοδος τότε τι;!».

Έτσι όπως ερχόμουν σκεφτόμουν τις ειδήσεις που διάβασα τις τρεις τελευταίες ημέρες και λέω άραγε πόσα EP θα έχεις γράψεις μόνο από τις ειδήσεις αυτών των ημερών;! 

Όποιος θέλει να πιαστεί με αυτήν τη θεματολογία, υπάρχει πάρα πολύ υλικό να ασχοληθεί. Επειδή γράφω νέο υλικό τώρα, το σκεφτόμουν αλλά είναι λίγο ψυχοφθόρο εν τέλει όταν θες να αποτυπώσεις κάπως πιο "ποιητικά" αυτά που συμβαίνουν π.χ. το θέμα με τις γυναικοκτονίες, με τους βιασμούς, με τη Χρυσή Αυγή, οτιδήποτε, επειδή πρέπει να το μελετάς και να το σκέφτεσαι. Τελειώνει αυτό που γράφω και αισθάνομαι βαρύς. Αλλά είναι ο τρόπος μου να τα πω και να προκαλέσω και μία συζήτηση, καλή ώρα. Και θεωρώ ότι ζούμε σε μια εποχή που μ' αρέσει όταν βλέπω καλλιτέχνες να παίρνουν θέση, ειδικά αν έχουν και μεγάλο βήμα. Είναι υποχρέωσή μας πια.

Σ' αρέσει ο καλλιτέχνης να παίρνει θέση μέσω του έργου του;

Και μέσω του έργου του, αλλά και κανονικά αν ερωτηθεί. Είναι ωραίο να παίρνει θέση, ειδικά εδώ στην Ελλάδα που υπάρχει και τεράστιο πρόβλημα με τον Τύπο, κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να ενημερωθούν σωστά. Και το να ακούσουν από κάποια πηγή άσχετη του Τύπου, από έναν καλλιτέχνη ένα θέμα που δεν θα έβγαινε αλλιώς, μπορεί να τους κινητοποιήσει/προβληματίσει να το ψάξουν. Βλέπω ότι οι μεγαλύτερες γενιές αυτά που ακούν και μαθαίνουν είναι μονομερή. Γι' αυτό λέω ότι πρέπει να μιλάμε γιατί ενδεχομένως να ενημερωθούν και κάποιοι άνθρωποι που δεν έχουν άλλο τρόπο, γιατί θαυμάζουν τον τάδε καλλιτέχνη και ο τάδε καλλιτέχνης κάποια στιγμή το πέταξε ή πήρε συγκεκριμένη θέση για κάτι το οποίο ενδεχομένως δεν έχουν ακούσει ποτέ π.χ. για το τι συμβαίνει στο Αιγαίο. Είναι κάτι το οποίο δεν ακούγεται πουθενά. 

Θεωρείς ότι θα έπρεπε να επηρεάζεται η αξία του καλλιτεχνικού έργου από τις απόψεις του καλλιτέχνη; Που μπορεί το έργο εντελώς αποκομμένο από τις απόψεις του δημιουργού του, να είναι κάτι το εξαιρετικό. 

Όταν κάποιος παίρνει θέση και ο λόγος του είναι κακός, είναι ρατσιστικός, είναι μισανθρωπικός, δεν μπορώ να το ξεχωρίσω. Το βάζω σε έναν κουβά και στεναχωριέμαι γιατί μπορεί να τον θαυμάζω σαν καλλιτέχνη, αλλά δεν μπορώ να στηρίξω έναν τέτοιο άνθρωπο γιατί παίρνει βήμα και λέει αυτά που λέει. Με ξεπερνάει σαν σκέψη. Όταν βλέπεις ότι ένας άνθρωπος που έχεις θαυμάσει, αυτά που κάνει κι αυτά που λέει είναι τόσο διαφορετικά, με μπερδεύει, δεν μπορώ να το καταλάβω.  

Είπες ότι γράφεις καινούργιο υλικό. 

Ναι γράφω πολύ χαλαρά. Πάλι θα ασχολείται με τα κοινωνικά θέματα που με ταλανίζουν, αλλά λέω να μην είναι τόσο βαρύ, όσο οι Μικρές Ιστορίες. Και μουσικά. Και μιας και κάνω τις παραγωγές μόνος μου μού αρέσει να πειραματίζομαι, να μην ξανακάνω πάλι περίπου το ίδιο. Σκέφτομαι να είναι λίγο πιο κιθαριστικό. Αυτά είναι σαν πρώτες σκέψεις. 

Το Εντολές και Κανόνες είναι το πιο ιδιαίτερο κομμάτι σε μορφή στον δίσκο. Το άκουσα και σαν θεατρικό κείμενο κι έχει και το rap κομμάτι. Σκέφτεσαι να επεκτείνεις το γράψιμό σου και σε άλλα ύφη; 

Δεν το έχω σκεφτεί. Πιο πολύ σκέφτομαι μήπως εντάξω περισσότερο hip hop, με συνεργασίες. Παρακολουθώ και τον Βαγγέλη (ΚΑΠΙΟΣ) που έστεισε το κομμάτι, οπότε κι εγώ μαθαίνω γιατί δεν ήμουν ποτέ hip hop artist. Αλλά είναι κάτι το οποίο έχει ένα challenge και μπορεί να το δοκιμάσω λίγο. 

Τι θα δούμε σε επόμενα live, μπορεί να είναι σε στυλ performance;

Το έχω σκεφτεί πολύ, θα ήθελα. Επίσης σκέφτομαι να δοκιμάσω να αλλάξω και λίγο τα κομμάτια στο live, μήπως το κάνω πιο οργανικό και να υπάρχει μια παραλλαγή. Δεν έχω καταλήξει, αλλά σκέφτομαι μήπως γίνονται και ψιλοτρέλες. 
Μην μας τα πεις και όλα, άσε να είναι έκπληξη! (γέλια

 

Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να πεις για τον δίσκο και δεν το έχουμε αναφέρει μέχρι στιγμής; 

Θα ήθελα να αποκαλύψω για όσους δεν έχουν καταλάβει τι πραγματεύεται το Καμία Ευθύνη. Το οποίο είναι ένα περίεργο κομμάτι. Έσκασε η υπόθεση με τον Λιγνάδη και κανείς δεν έπαιρνε ευθύνη για το πώς βρέθηκε αυτός ο άνθρωπος εκεί, τόσα χρόνια και κανείς δεν ήξερε τίποτα. Οι περισσότεροι στίχοι είναι δηλώσεις που έχουν ειπωθεί σε συνεντεύξεις. Είχα βγει έξω από τα ρούχα μου με τη δήλωση «καλά αυτά τα παιδιά δεν είχαν γονείς;». Υπάρχει ένα κομμάτι στον δίσκο αφιερωμένο σε αυτήν την υπόθεση γιατί είχα εκνευριστεί τόσο πολύ με το σκεπτικό ότι είμαστε οκ να ζούμε σε μια κοινωνία που θα στέλνω το παιδί μου στο σχολείο και θα πρέπει στο πίσω μέρος του μυαλού μου να λέω ότι αυτός μπορεί να είναι και βιαστής; Κι αυτό εσύ να το νομιποποιείς λέγοντας αυτή τη δήλωση; Με νοιάζει να ξέρω ότι το παιδί μου πηγαίνει σχολείο και είναι ασφαλές. Τέλος. Δεν υπάρχει κάτι άλλο να συζητήσουμε από εκεί και πέρα. Και εν τέλει αυτό που φωτογραφίζεις είναι μια κοινωνία ζούγκλα.
 

Θα το συνδέσω και με τον δίσκο που μπορεί να πραγματεύεται όλα αυτά, που μπορεί να είναι λίγο δυσάρεστα, αλλά όμως πολύ συχνά λέει μέσα για την αγάπη. Και ουσιαστικά αυτό που νιώθω εγώ βλέποντας αυτές τις δηλώσεις και τον τρόπο που μιλάνε αυτά τα άτομα είναι ότι έχουν χάσει αυτό το συναίσθημα. Έχουν πολύ μίσος μέσα τους, πολύ μισανθρωπισμό και πλέον μάχονται για πράγματα τα οποία δεν είναι ωφέλιμα. έχουν ένα τεράστιο εγώ. Το μυαλό τους και η καρδιά τους έχει καταστραφεί. 

Πράγματι όλος ο δίσκος χαρακτηρίζεται από την αγάπη, αν και γλυκόπικρος. Έχεις έναν στίχο στο Ντουλάπι που λέει «Τον κόσμο θαρρώ πως θα σώσω. Μόνος μπορώ; Λέω πως όχι. Γι' αυτό το χέρι απλώνω».

Αυτός είναι ένας ήρωας ο οποίος ουσιαστικά έχει δώσει μάχη να δείξει ποιος είναι πραγματικά, μεγαλωμένος ή ζώντας σε ένα πλαίσιο πολύ στενό, πολύ κλειστό. Και στην αρχή λέει «έσπασα το κορμί μου σε δυο κομμάτια για να γίνω αυτό που θες» εννοώντας ότι για να μπω σε αυτό που εσείς θεωρείτε κανονικό εγώ ζορίζομαι. Και παρ΄όλα αυτά λέει έλα, παρόλο που μου κάνεις τη ζωή δύσκολη, πάμε, αν ξεκολλήσεις από αυτό έχουμε να φτιάξουμε έναν κόσμο. 

Σκέφτεσαι σε κάθε κομμάτι έναν ήρωα ή προκύπτει στη συνέχεια; 

Μάλλον προκύπτει λίγο, ναι. Ο τρόπος που γράφω που είναι σαν β' πρόσωπο, προκύπτει. Κάποιος παίρνει τον ρόλο. Με έχουν επηρεάσει κάποιες ιστορίες κάποιων ατόμων, αλλά είναι πιο πολύ μια γενική αίσθηση. Δεν είναι η ιστορία ενός συγκεκριμένου ανθρώπου, είναι μια ιστορία που λίγο πολύ έχει πτυχές που μπορείς να τις βρεις σε διάφορες καταστάσεις. Θα μπορούσε αυτός ο ήρωας να είναι ένα gay άτομο που δεν έχει κάνει coming out, θα μπορούσε να είναι ένας πιο "ρέμπελος", ανοιχτός άνθρωπος που όμως μεγαλώνει σε ένα πιο κλειστό, θεοφοβούμενο περιβάλλον. 

Για το τέλος θα σε ρωτήσω τι έκανες στο Primavera με τον Theodore.

Παίζω κιθάρα στην μπάντα του Θοδωρή και είχε κλείσει από πρόπερσι, αλλά λόγω covid έγινε τώρα. Είναι το Primavera Sound και το Primavera Pro που είναι τα showcases και το συνέδριο. Υπήρχε και stage μέσα στο Sound, το Night Pro. Κάναμε 3 lives. Ένα στο Night Pro και 2 στο συνέδριο, 3,7 και 9 Ιουνίου. Πολλή ωραία εμπειρία, πολύς κόσμος και πολύ professional διοργάνωση. Έκαναν και το εξής ωραίο: όταν έπαιρνες μπίρα σου έδιναν ένα πλαστικό ποτήρι το οποίο είχε πάνω το line up από διάφορες χρονιές και μπορούσες να το επαναχρησιμοποιήσεις, αλλά αν έβρισκες όλα τα ποτήρια με τα line ups από την αρχή της διοργάνωσης, θα σου έκαναν ένα εισιτήριο δώρο!

 

 Κάπου εδώ η ηχογράφηση έκλεισε κι εμείς συνεχίσαμε να λέμε για φεστιβάλ και ιστορίες μέχρι την επόμενη συνάντηση. 

 
Ο Διονύσης Μόρφης έχει υπάρξει μέλος των Travel Mind Syndrome, Afformance, Foam, έχει συνεργαστεί με Tango With Lions, Rsn, Lia Hide, Cayetano, Theodore, Eliot κ.α.

Βρείτε τον Resonoot: 

High Hop Records

Bandcamp

Spotify

Instagram

Facebook

 

~ Δελτίο Τύπου ~

Το "Μικρές Ιστορίες" είναι η τρίτη προσωπική δουλειά του Resonoot (Διονύσης Μόρφης) και η δεύτερη του που κυκλοφορεί μέσω της High Hop Records. Προηγήθηκε το EP "Days In The Sun" το 2021.

Μέσα στα 10 κομμάτια του δίσκου, o Resonoot παρατηρεί, αποτυπώνει και εκθέτει με τον δικό του τρόπο αγωνίες, προβληματισμούς, αρνητικά και θετικά συναισθήματα χρησιμοποιώντας spoken word, πρόζα και κάποιες φορές τραγούδι.

Στην μουσική του μπορεί κανείς να διακρίνει πολλά στοιχεία ηλεκτρονικής μουσικής απο shoegaze μέχρι Hip Hop και Noise, όλα δημιουργώντας ένα κράμα, μια βάση πάνω στην οποία τοποθετούνται οι "Μικρές Ιστορίες".

Στον συγκεκριμένο δίσκο συνεργάστηκε με καλλιτέχνες όπως η Κατερίνα Παπαχρήστου (Tango With Lions) στο κομμάτι "Μη Φοβάσαι", με τους Θανάση Τσαλταμπάση, Αγοραστή Αρβανίτη και ΚΑΠΙΟΣ στο "Εντολές και Κανόνες" καθώς και τον τρομπετίστα Πέτρο Κασιμάτη (Προφίλ) στο κομμάτι "Καμία Ευθύνη".

Ο σχεδιασμός του εξωφύλλου έγινε απο τον Γιάννη Κοντανδρεόπουλο (Semitone Labs) και οι φωτογραφίες ανήκουν στην Μαρίζα Καψαμπέλη. Η σκηνοθεσία του βίντεο, είναι του Γιώργου Σακελλαρίου και τα σκίτσα της εικαστικού Λίλα Μπελιβανάκη.

Περισσοτερα ...

Συνέντευξη με τον Pan Pan

Συνέντευξη στη Γιώτα Καλλιγοσφύρη

 

Στο πλαίσιο του Westide Festival που πραγματοποιήθηκε, μετά από 4 σχεδόν χρόνια, στην Πάτρα 1-3 Απρίλη, ο Pan Pan επισκέφθηκε τον σταθμό μας.

O
Pan Pan, που συνθέτει μουσική και γράφει στίχους με την ίδια ευκολία που εικονογραφεί, μοιράστηκε σκέψεις του και fun facts και νιώσαμε για λίγο ήρωες στις Φαντασμαγορίες του.

Ακούστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ:

 

Pan Pan ή αλλιώς Παναγιώτης Πανταζής. Ποιος είναι ο Pan Pan;

Εγώ. (γέλια)

Είμαι μουσικός, ως μουσικός μιλάω σήμερα, γενικά κάνω κόμικς και εικονογραφήσεις.

Σε γνώρισα ως μουσικό κατά τη διάρκεια της πρώτης καραντίνας και παρατήρησα πως μπορούσα να συνδέσω τα άλμπουμ σου με τις εικονογραφήσεις σου.

Ήταν ένα σκαλί για μένα. Είναι κάτι που συμβαίνει αρκετά συχνά το να μου πουν ότι βλέπουν μία σύνδεση ανάμεσα στα σχέδια και στις μουσικές. Κάποιες φορές το κάνω και επίτηδες κάποιες φορές βγαίνει απλά αυτόματα γιατί την ίδια περίοδο που δουλεύω κάτι σχεδιαστικά μπορεί να δουλεύω κάτι μουσικά και άθελά μου να δημιουργείται μία σύνδεση, σαν το ένα να συμπληρώνει το άλλο κατά κάποιο τρόπο.

Είναι “multi-talent” να καταφέρνεις να εικονογραφείς και να δημιουργείς μουσική (στίχους, μίξη)!

Τα κάνω όλα αυτά, όμως είναι και λίγο από ανάγκη. Ας πούμε το τελευταίο άλμπουμ που έχουμε ετοιμάσει με Echo Tides, τη μπάντα μου, δεν έκανα εγώ την επιμέλειά του. Αποφασίσαμε ότι θα επενδύσουμε και θα πληρώσουμε, να γίνει σωστά, επαγγελματικά.

Συνήθως τα δικά μου project τα κάνω όλα εγώ από την αρχή, στίχους, ηχογράφηση, μίξη, τα πάντα. Ξέρω ότι έχει κάποια επίπτωση, κατά κάποιο τρόπο, στην ηχητική ποιότητα, απ’ την άλλη μεριά το αγαπάω κιόλας αυτό το πράγμα -το λίγο πιο ιδιαίτερο- που δεν είναι τόσο ραφιναρισμένο. Αν είχα την οικονομική δυνατότητα θα το έκανα, δεν είναι ότι είμαι low-fi για χάρη του low-fi. Μου αρέσει να δοκιμάζω πράγματα.

Θέλω να σχολιάσω σχετικά με τις φαντασμαγορίες σου ότι θέλουμε και μία τρίτη να μάθουμε τι έχει κάνει το αγόρι φάντασμα.

Θα υπάρξει Φαντασμαγορία 3 και θα ακουστούν και ακυκλοφόρητα κομμάτια στο σημερινό Live.

Υπάρχει σύνδεση μεταξύ της Φαντασμαγορίας 1 και 2;

Είναι η ιστορία του ίδιου χαρακτήρα. Θα τον δούμε και πού βρίσκεται αλλά και τι συμβαίνει στη ζωή του στην Φαντασμαγορία 3

Πώς ξεκίνησε η ιστορία του ήρωα; Ήταν στην καραντίνα του και ταρακουνήθηκε;

Εγώ ήμουν στην καραντίνα μου και ταρακουνήθηκα. Αλλά αυτά που αφηγείται η Φαντασμαγορία 1 δεν έχουν να κάνουν με καραντίνες και τέτοια. Έχουν να κάνουν με άλλη κατάσταση, κάποιου άλλου θεωρητικά. Είναι σε κάποιο βαθμό ένα alter ego μου σαν χαρακτήρας, αλλά υπό την έννοια του ότι αντλεί έμπνευση από εμπειρίες μου γιατί κατά τα άλλα είναι fiction.

Για να το συνοψίσουμε κάπως έτσι χονδρικά η Φαντασμαγορία 1 περιγράφει τη στιγμή κάποιου ανθρώπου, αυτού του χαρακτήρα μας, του αγοριού φάντασμα που βρίσκεται κάπου εκεί στα ξημερώματα, κάπου ανάμεσα σε ύπνο και ξύπνιο, δεν ξέρει τι να κάνει με την ύπαρξή του γενικά και κάπου του αρέσει, κάπου βασανίζεται.

Στη Φαντασμαγορία 2 είναι σε μία πιο χαλαρή κατάσταση που βλέπουμε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στη ζωή του ήρωα, σαν να βλέπουμε μία μέρα ας πούμε. Από το πρωί τις υποχρεώσεις και τις δουλειές μέχρι το βράδυ που αφήνεται ελεύθερος αυτός ο χαρακτήρας να ζήσει τη ζωή του χωρίς κάτι να τον δεσμεύει.

Και στο τρίτο μέρος των φαντασμαγοριών τον βλέπουμε σε μία κατάσταση που πλέον είναι εντάξει στην καθημερινότητά του από άποψη συντροφικότητας. Τον βλέπουμε σε μία φάση που έχει πλέον βρει την αγάπη έχει παιδί και κάπως μέσω αυτού συνδέεται ξανά και με τη δική του παιδική ηλικία και πώς αυτά μπλέκουν στο τώρα.

Άρα θα μάθουμε πάρα πολλά για τη Φαντασμαγορία 3, θα πάρουμε ένα hint.

Θα πάρετε σίγουρα. Κι ένα hit θα πάρετε.

Τα παιδιά θέλουν χορό όμως πρέπει να τους τον δώσεις. 

Θα τον δώσω και τον χορό. (γέλια)


Από πού αντλείς έμπνευση; Έχεις κάποια ακούσματα που μπορεί να σε έχουν επηρεάσει;

Μουσική ακούω από παιδί, κυρίως Hip-Hop. Δεν κάνω Hip-hop σαν μουσική, αλλά έχοντας πει αυτό αν κάποιος ακούσει τη μουσική μου θα πει οκ δεν είναι Hip-hop, αλλά μπορώ να καταλάβω πού το πάει. Δηλαδή υπάρχει και το spoken  word, υπάρχει ο ρυθμός, στην ενορχήστρωση υπάρχει αυτό το κόψε ράψε που μπορεί να δημιουργώ τα δικά μου samples όπως γίνεται στο Hip-hop που σαμπλάρουνε πολλοί. Από εκεί και πέρα έμπνευση από την καθημερινότητα, από κάτι που μπορεί να ακούσεις, από κάτι που μπορεί να διαβάσεις, δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο. Μπορεί να δεις μία ταινία να σου δημιουργήσει ένα συναίσθημα και να θες να γράψεις κάτι ή να ζήσεις κάτι και να σου πάρει 10 χρόνια να το αφομοιώσεις και μετά να βγει σαν κομμάτι με κάποιο τρόπο.

Επειδή μου αρέσουν τα fun facts (ένα κομμάτι της εκπομπής είναι τα fun-facts) θα ήθελα να μοιραστείς ένα για κάποιο κομμάτι σου. Πχ. Για το «Χτύπα με σαν ρεύμα στην πίστα». Και να μας πεις ένα ή δύο αγαπημένα σου κομμάτια από τις φαντασμαγορίες.

Καλά από τις φαντασμαγορίες το αγαπημένο μου, νομίζω, είναι «Άσχημοι ήχοι», το έχει τραγουδήσει η Nalyssa Green.  Είναι το αγαπημένο μου με την έννοια ότι εκεί κατάφερα να εκφράσω μέσω των στίχων ακριβώς-ακριβώς όπως ένιωθα κάποια πράγματα κι έτσι συνόψισαν πάρα πολύ ωραία το πώς ένιωθα παλιότερα. Δηλαδή δεν έχει να κάνει με την τωρινή μου κατάσταση, αλλά σίγουρα ήταν μία περίοδος στην οποία ήθελα να αναφερθώ και να το βγάλω λίγο από μέσα μου.

Fun fact; Πολλά fun-facts! Για το χτύπα με σαν ρεύμα στην πίστα φαντασιωνόμουν ότι το παίζω στη Rebound, αλλά αυτό ήταν και λίγο εμφανές. Άλλο fun-fact, στο σημείο που αναφέρομαι σε non-binary άτομα και σε ανθρώπους που ξεφεύγουν από αυτό που θεωρεί η κοινωνία Normal αναφερόμουν όντως σε γνωστά μου άτομα που έχουν βασανιστεί με αυτό το πράγμα ακόμα και με τον εαυτό τους  και ήταν ένας τρόπος να τους δείξω την εκτίμησή μου και τη στήριξή μου.

Είναι ενδυναμωτικό αυτό που λες και γενικά, κατά τη γνώμη μου, έχουν ταυτιστεί πολλά queer άτομα καθώς η κοινωνία μας δεν αγκαλιάζει τη διαφορετικότητα.

Χαίρομαι με αυτό που λες γιατί γενικά ήθελα το κομμάτι να είναι ενδυναμωτικό. Αυτό με την κοινωνία με προβληματίζει γενικά με την έννοια ότι εγώ είμαι cis-straight, αλλά στον βαθμό που μου αναλογεί, που έχω κάποια δύναμη να μιλήσω για κάποια πράγματα, θέλω να το κάνω χωρίς να είναι σαν να μιλάω για εκείνα τα άτομα. Δηλαδή δεν θα μιλήσω εκ μέρους τους, αλλά θα μιλήσω υποστηρικτικά γι’ αυτά και θα είμαι δίπλα τους.

Δεν νομίζω ότι βγαίνει από οποιοδήποτε κομμάτι σου ότι μιλάς αντί γι’ αυτούς, ίσα ίσα, απλά υπάρχουν πολλοί που ταυτίζονται και το βλέπεις και όταν ο κόσμος τραγουδάει από κάτω κι ελπίζω να το δεις και σήμερα.

Ναι είναι ωραίο αυτό. Έτσι νιώθω, ότι αυτό θα γίνει.

Νωρίτερα ανέφερες τη μπάντα σου τα Echo Tides. Θέλεις να μου περισσότερα;

Ναι! Τα Echo Tides είναι το συγκρότημά μου που παίζω δηλαδή ισότιμα, δεν είναι Pan Pan που είμαι εγώ και μπορεί να ζητήσω από κάποιον κάποια συνεργασία και να έχω εγώ τον τελικό λόγο στο τι θα βγει.

O Pan Pan δηλαδή είναι μόνος του; Ναι

Σε βοηθούν συνεργάτες από τα Echo Tides;

Όχι απαραίτητα, αλλά σήμερα στο live θα συμμετέχουν τα ¾ των Echo Tides ο μόνος που δεν κατάφερε να έρθει είναι ο Γιάννης Αναγνωστόπουλος. Στη σκηνή θα είμαι μαζί με το Γιώργο Λυγουριώτη που παίζει ντραμς και παίζουμε μαζί  12 χρόνια μαζί ακόμη και πριν τα Echo Tides. Στη φωνή θα είναι η Καλλιόπη Μητροπούλου, που τραγουδάει και σε Pan Pan κομμάτια («Μήνες σε θέλω», «Τα παιδιά θέλουν χορό», «Το κορίτσι που αγαπώ»), και η αδερφή της Λυγερή Μητροπούλου με την οποία θα παίξουμε πρώτη φορά μαζί.

Το κορίτσι που αγαπώ θυμίζει κάτι από άλλη εποχή! Πίστευα πως είναι κάποια διασκευή.

Πολύς κόσμος νομίζει πως έχω σαμπλάρει κάτι, αλλά εγώ το έχω φτιάξει. Στη πρώτη μορφή του είχε συμπεριληφθεί σε ένα EP που είχα κάνει με τον Fragile balloon (EP "Vodena 111", Fragile Balloon x Pan Pan). Επειδή ο Fragile Balloon είναι παραγωγός που έχει αναγνώριση και στο εξωτερικό είχαν γράψει review και από εξωτερικό και αναφερόμενοι στο κομμάτι το χαρακτήριζαν σαν 60s sample, δεν είναι 60s sample εμείς το φτιάξαμε.

Εκτός από το Bandcamp, καθώς τυπώνεις και ωραία T-shirts και έχεις και τις εικονογραφήσεις σου, πού μπορεί να σε βρει ο κόσμος;

Ευχαριστώ! Μπορούν να με βρουν στο Instagram @postnoise. Εκεί οτιδήποτε θέλω να δείξω στον κόσμο ανεβαίνει.

To artwork των album σου το αναλαμβάνεις εσύ;

Συνήθως ναι, αλλά όχι αποκλειστικά. Δηλαδή θα μου άρεσε να συνεργαστούμε π.χ. στο καινούριο μας Echo Tides album με μία συγκεκριμένη φωτογράφο που έχω σκεφτεί. Είναι ωραίο να συνεργάζεσαι με άλλους ανθρώπους να φέρνει ο καθένας την οπτική του, ανοίγει και το δικό σου κεφάλι.


Α! Όσον αφορά τα album Φαντασμαγορία 1 και 2, μιας και συνδέονται γιατί έχουμε τον ήρωά μας, παίζουν κάποιο ρόλο τα χρώματά τους;

Ναι παίζουν! Το ροζ της Φαντασμαγορίας 1 είναι αυτό το χάσιμο, η ασάφεια των πρωινών ωρών γι’ αυτό και δεν είναι τόσο σαφές το εξώφυλλο είναι ένα νεφέλωμα, τι είναι ας πούμε αυτό; Ποιος ξέρει. Εγώ το έχω κάνει (γέλια). Στη Φαντασμαγορία 2 το μαυροκόκκινο από την άλλη είναι πολύ σαφές, τα περιγράμματα είναι σκληρά, είναι μια γάτα που κατεβαίνει τις σκάλες να πάει να χορέψει. Το εξώφυλλο της Φαντασμαγορίας 3 το σκέφτομαι ακόμα, μάλλον γαλαζοπράσινο θα είναι, κάτι πιο ήρεμο πιο ειρηνικό ίσως. Θα το δείτε και εσείς και θα το κρίνετε…

 

Photos by MakeNoNoize

 

Περισσοτερα ...

Ρομαντικά Ηλίθιοι - Συνέντευξη με την Ίριδα Κατσούλα

Συνέντευξη στη Δήμητρα Αλεξανδράκου

 

Μια συζήτηση με την ηθοποιό, σκηνοθέτη, μοντέρ, μέλος της ομάδας Fem Tettix και αστείρευτη πηγή έμπνευσης, Ίριδα Κατσούλα, με αφορμή την παράσταση οι Ηλίθιοι που ανεβαίνει στο θέατρο Vault.

Κεφάλαιο 1ο: Οι Ηλίθιοι

Σε αυτό το σημείο για να προχωρήσουμε στη συνέντευξη δημιουργήσαμε άτυπα το Δόγμα 22 για να σπάσουμε το στερεότυπο που λέει ότι σε συνεντεύξεις που αφορούν παραστάσεις ή ταινίες δεν πρέπει να γίνονται αποκαλύψεις σχετικά με την πλοκή. Κοινώς, Spoiler Alert!  Αυτό που μας απασχολεί είναι το πώς και το γιατί κι όχι απλά το τι γίνεται παρακάτω. 

Ηλίθιοι → Η παράσταση


Η συζήτηση ξεκινά από την ίδια.

Ίρις Κατσούλα: Είδες την ταινία; 

Δήμητρα Α. : Ναι και ομολογώ ότι μου άρεσε ακόμα περισσότερο η μεταφορά της σε παράσταση. Η παράσταση έχει περισσότερη συνοχή από την ταινία. 

Ίρις Κ. : Ακριβώς. Η παράσταση όπου δεν έχει συνοχή είναι στα πλαίσια της ταινίας. Το ωραίο που έχει κάνει ο Βαγγέλης (Βαγγέλης Λάσκαρης σκηνοθέτης της παράστασης) είναι ότι κράτησε βασικά στοιχεία του Δόγματος, αλλά ενώ στην ταινία δεν είναι τίποτα στυλιζαρισμένο και γίνονται δράσεις χωρίς συνοχή, ο Βαγγέλης το αλλάζει κι αυτό είναι το ωραίο. Επίσης, κράτησε τις συνεντεύξεις που δεν δικαιολογούνται, αλλά κάπως υπάρχουν χωρίς να εξηγείται το γιατί και ποιος παίρνει τις συνεντεύξεις. 

Δήμητρα Α. : Ήταν λίγο σαν ντοκιμαντέρ και με στοιχεία ριάλιτι, ειδικά στο σημείο με τις συνεντεύξεις που κάθονται στον καναπέ και απαντούν για το πώς αισθάνθηκαν. 

Ίρις Κ. : Πριν τα ριάλιτι όλα αυτά. 

Δήμητρα Α. : Before it was cool. 

Ίρις Κ. : Ε αυτό είναι ο Trier. Επειδή είναι γυρισμένο με τέτοια κάμερα είναι σαν ντοκιμαντέρ κι έτσι σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι είναι αλήθεια αυτό που συμβαίνει 


Πάμε πιο σοβαρά τώρα.

Τι σημαίνει ότι ο σκηνοθέτης δεν αναφέρεται στους συντελεστές; 

Αυτό είναι κάτι το οποίο υπήρχε στο Δόγμα 95 και που έχουν υπογράψει ο Trier και ο Vinterberg και έρχεται ως αντίδραση στη θεωρία του δημιουργού, στο cinéma d'auteur όπου ο σκηνοθέτης είναι αυτός που έχει την απόλυτη κυριαρχία πάνω στο έργο. Ήθελε να πάει από το σινεμά του δημιουργού σε κάτι περισσότερο ομαδικό και να ακουστεί η ταινία κι όχι ο σκηνοθέτης, δηλαδή είχε στόχο να εξυψώσει το έργο. Να λένε «Α οι Ηλίθιοι» κι όχι «Α ο Trier».

 

Δεν ξέρω αν το κατάφερε αυτό βέβαια. 

Δεν το κατάφερε, αλλά το προσπάθησε. 

 

Σε τι διαφέρουν οι κανόνες του Δόγματος 2020 από αυτού του '95; Αρχικά βρισκόμαστε στο θέατρο...

Ναι, διαφέρει το μέσο. Πρόκειται για άλλο μέσο γιατί οι κανόνες αφορούσαν το κινηματογραφικό μέσο και τη διαδικασία παραγωγής μιας ταινίας και πώς αυτή η διαδικασία παραγωγής μπορεί να γίνει με ελάχιστα χρήματα χωρίς να χάσει την καλλιτεχνική της αξία και χωρίς να είναι αντίγραφο χολυγουντιανών ταινιών που ανήκουν σε ένα είδος και το ακολουθούν πιστά. Εκείνοι ήθελαν να φτιάξουν ένα νέο είδος, οπότε δεν θα μπορούσαν να ακολουθήσουν υπάρχοντες κανόνες για παράδειγμα του μελοδράματος ή του western. Γι' αυτό και σπάνε τη δομή. Στην ουσία βλέπουμε την ιστορία της Κάρεν που έχασε το παιδί της, αλλά τη βλέπουμε μέσα από ένα ψευδοντοκιμαντέρ. Έτσι κι εμείς προσπαθήσαμε με χιούμορ να δούμε πώς αυτοί οι κανόνες θα μπορούσαν να υπάρξουν στο θέατρο. Στην ουσία είναι πώς μπορούμε να κάνουμε θέατρο με λίγα μέσα. Εφόσον δεν μπορούμε να δείξουμε μια πισίνα, ούτε όλους τους χώρους που διαδραματίζεται η ταινία, χρησιμοποιούμε την τέχνη της αφήγησης. Ο ηθοποιός μπορεί να είναι και ο αφηγητής, και να φέρει και τον χώρο και τον ρόλο, και να αλλάζει και ρόλους, άρα παίζουμε κάπως με ένα αφηγηματικό θέατρο. 

 

Το ότι ήταν έτσι η ταινία του Trier δεν βοήθησε περισσότερο στο να μεταφερθεί στο θέατρο; Γιατί στην ουσία δεν είχε όλα αυτά τα χολυγουντιανά που ίσως είναι πιο περιοριστικά.

Είχε τους χώρους όμως αν και δεν ηταν τραβηγμένοι με ωραίες, εντυπωσιακές κάμερες. Στο θέατρο δεν τους έχεις, γι' αυτό και τα θεατρικά έργα είναι συνήθως σε έναν-δύο χώρους. Όπως για παράδειγμα στο σαλόνι στον Βυσσινόκηπο (θεατρικό έργο του Άντον Τσέχωφ). Δεν θα βάλει την ηρωίδα και έξω στον βυσσινόκηπο και στη Μόσχα. Τώρα είναι πρόβλημα που δεν είμαστε σε ένα σαλόνι, αλλά ο Βαγγέλης το έλυσε κάνοντάς το αφηγηματικό. 

 

Η ταινία και κατ' επέκτασιν η παράσταση λέγεται Ηλίθιοι. Με προβλημάτισε το ότι οι ήρωες αντιγράφουν τις κινήσεις και τη συμπεριφορά ατόμων με διανοητική υστέρηση. Ο Trier το έκανε μόνο για να προκαλέσει ή ήθελε να γίνουν και πιο συμπαθείς σε όσους τους συναντούν; 

Ξεκάθαρα ήθελε να προκαλέσει. Είναι ένα θέμα αρκετά αμφιλεγόμενο. Προβλήθηκε το 1998 και μιλάμε για Σκανδιναβικές χώρες. Αυτό που γινόταν τότε στις Σκανδιναβικές χώρες αρχίζει να γίνεται τώρα σε εμάς στην Ελλάδα, που είναι μια ευαισθητοποίηση απέναντι στα άτομα με ειδικές ανάγκες. Ο Trier πιστεύω ήθελε να δείξει ότι παρότι φαινομενικά αποκτούμε αυτές τις ευαισθησίες, στην πραγματικότητα δεν τις έχουμε μέσα μας. Και ότι αν και η κοινωνία προσπαθεί να συμπεριλάβει αυτούς τους ανθρώπους με έναν τρόπο, το κάνει υποκριτικά. Θέλουμε να ευαισθητοποιηθούμε, αλλά μέσα μας οι άνθρωποι έχουμε αυτούς τους Σπαρτιάτες που θέλουμε να τους πετάξομε στον Καιάδα. Γι' αυτό και λέει εμείς θα κάνουμε ένα κοινόβιο για να μας βλέπετε και να μας έχετε στην κοινωνία και μέσα από τους ηλίθιους θα σας τσιγκλάμε. Νιώθω ότι ο Trier αυτόν τον στόχο είχε. Και το βλέπουμε πολύ ωραία στη σκηνή με τους αγοραστές όπου ο Στόφερ τούς παίζει. Τους λέει συνωμοτικά ότι όσο και να λέμε μεταξύ μας ότι πρέπει να έχουν ίσα δικαιώματα, είναι ένα πρόβλημα.

 

Αν έβγαινε τώρα αυτή η ταινία δεν θα είχε γίνει χαμός με την πολιτική ορθότητα; 

Στην Ελλάδα. Γιατί τότε στην Ευρώπη αυτό περνούσε ο Trier. Και σου λέει έτσι είστε; πάρτε αυτήν την ταινία να δούμε τι θα μου πείτε. Γι' αυτό και είναι επίκαιρη σήμερα.

 

Μου άρεσε πάρα πολύ η ατάκα στην ταινία και την παράσταση ότι ψάχνουμε τον ηλίθιο μέσα μας και ότι έτσι θα βρούμε την ευτυχία. Η κοινωνία πλουτίζει συνεχώς, αλλά κανείς δεν είναι ευτυχισμένος. Είσαι ένα βήμα μπροστά αν είσαι ηλίθιος.

Οι ηλίθιοι είναι οι άνθρωποι του μέλλοντος. Οι άνθρωποι με διανοητική υστέρηση δεν νοιάζονται για τα κοινωνικά καλούπια. Οπότε έχουν μια ειλικρίνεια, έχουν μια αθωότητα και είναι ενάντια στην κοινωνία. Η κοινωνία είναι ψεύτικη, αυτό είναι το κονσεπτ του έργου και ότι χρειάζεται να έχεις μια περσόνα, που λέει και ο Γιουνκ, μια περσόνα για την κοινωνία, η οποία είναι εξίσου ψεύτικη, δεν είσαι εσύ. Ο ηλίθιος μέσα σου είναι πιο πολύ εσύ από αυτό που βγαίνεις στην κοινωνία και είσαι κάθε μέρα.

 

Και τελικά πόσο ηλίθιος μπορείς να γίνεις γι’ αυτά που πιστεύεις; Ξεπερνιούνται τα όρια; Είναι ωραίο να σπάσουμε καλούπια και να απελευθερωθούμε, αλλά δεν υπάρχει κάπου κι ένα όριο; Δηλαδή χρησιμοποιούν τους άλλους ανθρώπους σαν μέρος ενός πειράματος.

Είναι στα όρια του ηθικού. Γιατί στην ουσία δεν κάνουν και καμία σπουδαία πράξη, δηλαδή στην πραγματικότητα δεν είναι ότι αυτοί οι ηλίθιοι έφεραν κάτι ανώτερο μέσα από το κοινόβιο, αλλά δεν κάνουν και καμία τρομακτικά κακή πράξη επίσης.

 

Έχει τρομερό ενδιαφέρον ότι, στην αρχή τουλάχιστον, λειτουργούν έτσι σε δημόσιους χώρους και όλοι μαζί. Αλλά αργότερα βλέπουμε ότι κάνουν τους ηλίθιους και μεταξύ τους, όπως κάνει για παράδειγμα η Κάρεν.

Η Κάρεν εντάσσεται σιγά σιγά στην ομάδα. Βλέπει πόσο απελευθερωτικό μπορεί να είναι αυτό γιατί στην ουσία ο στόχος του έργου είναι πώς κατάφερε η Κάρεν να διαχειριστεί το πένθος του χαμένου της παιδιού. Αυτό είναι το βασικό storyline του έργου. Πώς τελικά αυτή η αναζήτηση στον ηλίθιο μέσα μας, μέσα από αυτήν την ομάδα ανθρώπων - οι οποίοι κάνουν κάτι που είναι στα όρια της ηθικής - βοήθησε τελικά έναν άνθρωπο να διαχειριστεί το πένθος. Γι' αυτό πήρε βραβείο στις Κάννες, αλλιώς θα ήταν το Jackass.

 

Όλη αυτή η στάση τους στον δημόσιο χώρο και πάντα όλοι μαζί δεν έχει τον χαρακτήρα της αγέλης;

Και της κοινότητας. Γιατί το ωραίο είναι ότι έχουν βρει ο ένας τον άλλον και ότι στην ουσία είναι μια κοινότητα ανθρώπων οι οποίοι αρνούνται τη δομημένη κοινωνία και μπορούν να ζουν μαζί συλλογικά. Αλλά όπως αποδείχθηκε με αυτήν και με όλες αυτές τις κοινότητες, δυστυχώς η κοινωνία νικά. Δεν αντέχουν πολύ στον χρόνο. Η ανθρώπινη κοινωνία έχει χτιστεί τρομακτικά γερά, δεν μπορείς να την γκρεμίσεις.

 

Το ότι η Κάρεν θέλει να βγει κι εκτός κοινότητας και να συμπεριφερθεί σαν ηλίθια στην οικογένειά της και τον κύκλο της, να βγει στην κοινωνία, το βρήκα πολύ συγκινητικό.  

Έχει κι έναν ρομαντισμό όλο αυτό. Διάβαζα και μου έκατσε αυτή η φράση του Πουλικάκου που λέει «η αλητεία θέλει ευγένεια αλλιώς είναι απλά τραμπουκισμός». Και όταν λέμε η αλητεία, υπάρχει κι ένας ρομαντισμός στους παλιούς ρεμπέτες, υπάρχει ένας ρομαντισμός στους χίπηδες, αλλιώς μιλάμε για τραμπούκους.

 

Αν κάθονταν οι Ηλίθιοι στο σαλόνι τους όλοι μαζί να δουν μία σειρά, ποια θα επέλεγαν; 

Θα είχε πλάκα να έβλεπαν τα Φιλαράκια και μετά να τους έκαναν σε βερσιόν ηλιθίων. 

 

Και τι παιχίδι θα έπαιζαν όλοι μαζί;

Θα έπαιζαν τάπες πόκεμον που είναι το πιο ηλίθιο παιχνίδι στην πραγματικότητα.

 

 

 

Κεφάλαιο 2ο. Μελλοντικά σχέδια


Ήχος από κούπες, γέλια και χαρτιά με σημειώσεις.


Τι άλλα ετοιμάζεις αυτήν την περίοδο; 

Αυτό που είναι ανακοινώσιμο μέχρι στιγμής είναι ότι κάνω το video clip ενός τραγουδιού του Χρήστου Κούρτογλου. Το τραγούδι λέγεται Λαβύρινθοι και θα κυκλοφορήσει στο YouTube στις 15 Απριλίου. 

 

Θα δούμε κάποια στιγμή στην Ελλάδα τη μικρού μήκους ταινία σου «Οι μπαλαρίνες δεν τρώνε»;  

Έχει κάνει τον κύκλο της στο εξωτερικό, πήρε 3 βραβεία και τώρα περιμένουμε αν θα γίνει δεκτή σε ένα φεστιβάλ στην Αθήνα.

 

Κεφάλαιο 3ο. Έχω θέση

 

Έχω θέση → Σειρά μίνι ντοκιμαντέρ 

 

Τέλος, θα ήθελα να μου μιλήσεις για τη σειρά ντοκιμαντέρ που κάνατε με τον Βαγγέλη Λάσκαρη και το «Με Άλλα Μάτια».

Αυτή ήταν μια σειρά μίνι ντοκιμαντέρ την οποία αναλάβαμε μαζί με τον Βαγγέλη Λάσκαρη και μας καθοδήγησε πάρα πολύ ωραία ο Βαγγέλης Αυγουλάς. Έχει ως θέμα τη συμπερίληψη των ατόμων με αναπηρία, το οποίο είναι πολύ κοντά στο θέμα των ηλιθιών. Η αλήθεια είναι ότι εγώ έμαθα μέσα από αυτή τη σειρά ντοκιμαντέρ ότι πραγματικά η δική μας χώρα είναι πάρα πολύ πίσω σε αυτό το θέμα της συμπερίληψης. Τώρα αρχίζει να κάνει κάποια μικρά βηματάκια για τα οποία πιέζουν τα ίδια τα άτομα με ειδικές ανάγκες γιατί ο υπόλοιπος κόσμος σχεδόν αδιαφορεί. Πήγα στη Μαδρίτη και είδα ότι όντως οι δρόμοι είναι φτιαγμένοι για να μπορούν να κυκλοφορούν όλα τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Υπήρχαν μπάρες, χώροι για αμαξίδια, για τους τυφλούς έχει πάντα δάπεδο ανάγλυφο και φανάρια με ήχο. Τους είδα να κυκλοφορούν μόνοι τους, στην Ελλάδα δεν μπορούν να είναι ανεξάρτητοι αυτοί οι άνθρωποι, δεν τους αφήνει οι κοινωνία να ανεξαρτητοποιηθούν. Ακόμα και για τα σκυλιά οδηγούς δεν υπάρχει καμία επιχορήγηση από το κράτος. Αναλαμβάνουν ιδιωτικές εταιρείες να τα μεγαλώσουν, να τα εκπαιδεύσουν μόνοι τους, από μεράκι δηλαδή έχει εξελιχθεί όλο αυτό στην Ελλάδα, από το μεράκι των ανθρώπων και την αγάπη. 

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Συγγραφέας : Lars von Trier
Διασκευή: Βαγγέλης Λάσκαρης
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση : Πάνος Πανάκος
Boηθός σκηνοθέτη: Χρύσα Λουγιάκη
Φωτογραφίες : Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Video : Ίρις Κατσούλα
Αφίσα παράστασης : Γιάννης Κεντρωτάς
Επικοινωνία / Προώθηση παράστασης : Biri Biri Communication και Χρύσα Ματσαγκάνη
Παραγωγή: ProvaT.O. Athens (Prova Theatre Organization) A.M.K.E.
ΠΑΙΖΟΥΝ (αλφαβητικά): Δημήτρης Δημάκης, Βασιλική Δρακοπούλου, Ίρις Κατσούλα, Ελένη Κόντη, Νικόλας Παπαϊωάννου, Τάσος Τζιβίσκος
Τη φωνή της χαρίζει στην παράσταση η Αναστασία Λεωνίδου.

ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:

κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 60' (χωρίς διάλειμμα)

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:

Προπώληση Viva.gr 12 ευρώ : https://www.viva.gr/tickets/theater/ii-ilithiii-tou-lars-von-trier/
Γενική είσοδος: 12 ευρώ
Μειωμένο Εισιτήριο: 10 ευρώ (Φοιτητές / Σπουδαστές / Κάτοχοι Κάρτας Πολυτέκνων / ΑμΕΑ /Άνω των 65 ετών / Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας)

*Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ

**ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΑΥΣΤΗΡΑ Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΣΗ ΚΑΙ Η ΒΙΝΤΕΟΣΚΟΠΗΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ / ΟΙ ΠΑΡΑΒΑΤΕΣ ΘΑ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΝΟΜΙΚΑ. 

*ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ

*Κατά την είσοδό τους στο θέατρο οι θεατές οφείλουν να επιδεικνύουν πιστοποιητικό εμβολιασμού ή νόσησης, καθώς και πιστοποιητικό ταυτοπροσωπίας (αστυνομική ταυτότητα, διαβατήριο, δίπλωμα οδήγησης). Στη παράσταση θα τηρηθούν όλα τα προβλεπόμενα μέτρα προστασίας από τον Covid-19.


Social media :

FB page : ProvaT.O. Athens

Instagram: provato_athens

Youtube channel : PROVA T.O. ATHENS THEATRE GROUP

Web site: provatoathens.com

E mail: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it. και This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

 

Πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS

FB Page: http://www.facebook.com/VAULTTheatreGr1  

Instagram: vault.theatre.plus (https://www.instagram.com/vault.theatre.plus/?hl=el)

Μελενίκου 26 Γκάζι, Βοτανικός

Πλησιέστερος σταθμός μετρό: Κεραμεικός (8' περίπου με τα πόδια)

Πληροφορίες - κρατήσεις (11:00 - 14:00 & 17:00 - 21:00)  : 213 0356472, 6951832070

Προπώληση viva.gr :  https://www.viva.gr/tickets/venues/polyxoros-vault/

Περισσοτερα ...

"Μετακίνηση Τσέχωφ" - Παράταση παραστάσεων & συνέντευξη

Η παράσταση «Μετακίνηση Τσέχωφ» μετά την πολύ επιτυχημένη της καλοκαιρινή της πορεία και τις εξίσου επιτυχημένες παραστάσεις της στο θέατρο Επίκεντρο+ παίρνει παράταση για 6 ακόμη παραστάσεις στις 3-4-5, 10-11-12 Δεκεμβρίου.


Άκου εδώ τη συνέντευξη που παραχώρησε ο Γιάννης Τσάκωνας, σκηνοθέτης και ηθοποιός της παράστασης στη Διονυσία Αλβανού

 

Είναι μια κωμωδία βασισμένη σε έξι κωμικά και όχι μόνο αριστουργηματικά διηγήματα του Α.Π Τσέχωφ.
Ο Αντόν Πάβλοβιτς Τσέχωφ (1860-1904) ήταν Ρώσος θεατρικός συγγραφέας και ένας από τους μεγαλύτερους διηγηματογράφους της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Τα διηγήματα και τα θεατρικά έργα του, παίζονται σε όλο τον κόσμο, είναι εξαιρετικά δημοφιλή παγκοσμίως και πάντα επίκαιρα.
Η κύρια θεματολογία στα έργα του, είναι εμπνευσμένη από ιστορίες ανθρώπων που ζουν στην ρώσικη επαρχία. Ο ίδιος ως έμπειρος μαέστρος, πότε τραγικός και πότε σατυρικός, αποκαλύπτει άλλοτε με τρυφερότητα και άλλοτε με χιουμοριστική διάθεση τις πιο καλά κρυμμένες πτυχές της ανθρώπινης φύσης.

Στα έξι διηγήματα στα οποία θα βασιστεί η παράσταση «Μετακίνηση Τσέχωφ», θα δούμε κωμικοτραγικές καταστάσεις μέσα από ιστορίες που φέρνουν την ανθρώπινη φύση αντιμέτωπη με ενδιαφέροντα ερωτήματα.
Η θέση μας στην κοινωνία είναι ένα θέμα που έχει απασχολήσει σχεδόν όλους μας τουλάχιστον για μια φορά στην ζωή μας. Το επαγγελματικό status, η οικογενειακή κατάσταση, το ύψος των τραπεζικών μας καταθέσεων, τα υλικά αγαθά, η επαγγελματική και προσωπική επιτυχία κ.α. απασχολούν πολλούς ανθρώπους καθημερινά, ιδιαίτερα όταν, όπως και σήμερα, υπάρχουν τόσο αβέβαιες κοινωνικοοικονομικοπολιτικές συνθήκες παγκοσμίως.
Η σημασία που δίνουμε σε όλα αυτά, ίσως και χωρίς να το επιδιώκουμε, επηρρεάζει τον τρόπο σκέψης μας, τις σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους, τις επιλογές μας.
Πώς θα συμπεριφερθούμε αν ξαφνικά κερδίσουμε το λαχείο;
Πως αντιδρούμε στο κοινωνικό κατεστημένο που θέλει τον άνθρωπο με την «θέση κύρους» να είναι ανώτερος από κάποιον άλλον;
Μπορούμε να εξαγοράσουμε την αγάπη ή τον έρωτα;
Βάζουμε πιο πάνω τις σχέσεις μας από τα υλικά αγαθά ή το αντίστροφο;

Αυτή η παράσταση κλείνει το μάτι και σατυρίζει όλα τα κοινωνικά κατεστημένα και τα success stories που πολλές φορές παρουσιάζονται ως μονόδρομος για μια θέση στην παγκόσμια κοινωνία.

Ακολουθήστε στο instagram: metakinisi_chekhov για να μείνετε συντονισμένοι.


Ταυτότητα Παράστασης

Διηγήματα: "Το πορτοφόλι", "Το τυχερό λαχείο", "75.000", "Ένα σκυλί αξίας", "Ένας αριθμός", "Ο παχύς και ο αδύνατος”.

Σκηνοθεσία-Σχεδιασμός Φωτισμών-Δραματουργική Επεξεργασία:

Τσάκωνας Γιάννης

Ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά):

Κομνηνόγλου Γεώργιος

Τσάκωνας Γιάννης

Χρυσανθακοπούλου Μαίρη


Μουσική:

Τζαβάρας Δημήτρης


Σχεδίαση έντυπου υλικού:

Κωνσταντίνου Λευτέρης

Περισσοτερα ...
Subscribe to this RSS feed
Click here - fbetting view betfair bonus