Post Pines - Η φύση μελοποιημένη.

Η ατμοσφαιρική ηλεκτρονική μουσική, ή αλλιώς, η μουσική που σου δίνει την ευκαιρία ν’ ακούσεις τη φύση μελοποιημένη, μας εκπλήσει όταν υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν αυτές τις απαλές μελωδίες μέσα στα σωθικά τους και τις βγάζουν έξω με τον καλύτερο τρόπο.

Μιλάμε για το νέο ντουέτο Post Pines, όπου μαντέψτε από πού είναι (;). Ναι, ο Julius Norrbom και ο  Joakim Andersson είναι από τη Σουηδία και μένουν και οι δύο στο μικροσκοπικό Linköping. Η Σουηδία που μας έμαθε το post-rock στα καλύτερά του, τώρα μας προσφέρει αυτή την μπάντα της φύσης. Οι Post Pines, συγκροτήθηκαν το 2016 όπου έβγαλαν το μοναδικό άλμπουμ «Past Eyes». Υπέροχος τίτλος για πρώτο άλμπουμ. Σε κάνει να θέλει να το ακούσεις χωρίς να ξέρεις τι σε περιμένει. Τα παιδιά ηχογραφούν κομμάτια μέσα σε δάση. Πριν περάσουν στη μουσική του δάσους, ονομάζονταν Garden, και με αυτό το όνομα βρίσκονταν στον κήπο της Εδέμ. Στο ενεργητικό τους ως Garden, έχουν το άλμπουμ Framed (ακούστε το -Another face II-). Ίσως ένιωσαν εγκλωβισμένοι στον παράδεισο και θέλησαν να τρέξουν στο δάσος. Στο δάσος των loners, για να κάνω τον συνειρμό με την ταινία «Αστακός», μιας και με βάση την ταινία, η ηλεκτρονική μουσική είναι για τους μοναχικούς ανθρώπους.  

Το άλμπουμ Past Eyes, διακοσμείται από τέσσερα μόλις κομμάτια. Κομμάτια που ακούγονται από την αρχή μέχρι το τέλος. Πολύ βασικό αυτό. Το πρώτο κομμάτι που άκουσα και με κρέμασε από πάνω τους, ήταν το «Simma». Το δεύτερο κομμάτι που άκουσα, ήταν και πάλι το «Simma» και το τρίτο και το τέταρτο. Κομμάτι που βγάλανε σε ένα ξεχωριστό δίσκο με δύο κομμάτια μόνο, μετά το Past Eyes.  Όπως ήταν λογικό, αποφάσισα να ακούσω και τα υπόλοιπα και μετά αποφφφάσισα να γράψω κάτι για την ατμόσφαιρα που δημιουργούν αυτές οι πευκοβελόνες. Αξίζει να αφιερώσω δυο συναισθήματα σε κάθε ένα από τα κομμάτια του πεύκου.

Περασμένα μάτια:

  1. Moon – Έτσι απλά, φεγγάρι… ή όπως λέει ο ποιητής Steve Roggenbuck, “If you don’t love the moon, you are an ass hole”. Το κομμάτι ξεφεύγει μουσικά, φωνητικά, σπαρακτικά. Με μια επιφανειακή μουσική ταλάντωση και μια εσωτερική φωνή, μηδενίζει το υπαρκτό και επιπλέει στο απλό ασυνήθιστο.
  2. Blood – Το αίμα μονολεκτικά. Σε κυριαρχεί το μπάσο και οι συνθετικοί ήχοι. Ανεβαίνεις γυμνός πάνω σε ένα black horse και τρέχεις σαν αίμα μέσα στο δάσος. Κομμάτι που μπαίνει στο κεφάλι και δύσκολα θα βγει. Μεθάει και δεν βρίσκει την έξοδο, γιατί δεν υπάρχει. Και μένει εκεί και εσένα σου αρέσει και σου αρέσει πολύ και αρχίζεις να κινείσαι, να κάνεις γκριμάτσες οργασμικής γαλήνης, να ξεχνάς και τέλος να θυμάσαι ότι υπάρχεις.
  3. Grain – Τα μάτια φαντάζουν να γίνονται παρελθόν και το άλμπουμ να έχει στόχο, αφού πρώτα κέρδισε με την αξία του την ύπαρξη. Στίχοι που σε σφύζουν και σε χτίζουν.
  4. Now : Hold – Βρήκε το στόχο του. Σπαράζει τον τρόπο του και κάνει την ηρεμία σου να ανατριχιάζει. Κάνεις κούνια μέσα στην ομίχλη, κρεμασμένος απ’ το τίποτα. Η ατμοσφαιρική ηλεκτρονική στο μεγαλείο της. Αν θέλετε να το ακούσετε με ένα ελάχιστο σπασιματάκι παραπάνω, ακούστε τη διασκευή του Skymning (κάντε βουτιά στο ‘3.30!).

 

Ζάλη:

  1. Waterfall – «Αυτό που βλέπεις είναι αυτός που παίρνεις», τρέχει από αυτόν τον καταρράχτη. Πέφτει πάνω στους βράχους και τους σπάει, χωρίς να είναι επικίνδυνο.
  2. Simma – το πρώτο μου κομμάτι. Το μόνο κομμάτι με σουηδικό τίτλο, που σημαίνει ζάλη ή και βουτιά. Ένας ηλεκτρικός ήχος παίζει σκουός καθ όλη τη διάρκεια του διαλογισμού. Ένα κύμα φτερούγισμα, τινάζει πάνω σου αυτό που θέλεις να νιώσεις. Και το νιώθεις.

 

Αυτοί είναι οι Post Pines, δυο καλά παιδιά.

Μάκης Μούλος

 

 

Περισσοτερα ...
Subscribe to this RSS feed
Click here - fbetting view betfair bonus