Pink Martini: Ένα μεθυστικό μείγμα ήχων και συναισθημάτων

Η Ευτυχία Σάλτη γράφει για τους Pink Martini, την κοσμοπολίτικη ρετρό μπάντα, που ο κόσμος λάτρεψε και μαζί της ερωτεύτηκε.

 

Ευρώπη, Μέση Ανατολή, Λατινική Αμερική…και ένα διαρκές ταξίδι που ποτέ δε σταματά. Πολιτισμοί, κουλτούρες, ματιές από ποικίλες περιοχές ανά τον κόσμο, συνθέτουν την ορχήστρα των «Pink Martini», της κοσμοπολίτικης ρετρό μπάντας, που ο κόσμος λάτρεψε και μαζί της ερωτεύτηκε.

Έρωτας από μελωδίες, ήχους, τραγούδια και ένα μεθυστικό μείγμα από τζαζ, κλασική και ποπ μουσική που σε συνεπαίρνει.

Το 1994, στο Πόρτλαντ των Ηνωμένων Πολιτειών, ο πιανίστας Thomas Lauderdale αντλώντας έμπνευση από τη μουσική όλου του κόσμου, ιδρύει τη "μικρή" του ορχήστρα. Μία πολυάριθμη ορχήστρα, με λάτιν, τζαζ, ποπ μοτίβα και τις υπέροχες φωνές των China Forbes και Storm Large να την πλαισιώνουν. Η έντονη παρουσία τους και διάθεση επί σκηνής, δημιουργεί ένα αισθησιακό αποτέλεσμα και μαγεύει το κοινό.

«Η ορχήστρα μας δεν μοιάζει με τίποτε άλλο. Έτσι, όταν οι άνθρωποι ανταποκριθούν σε αυτό το είδος μουσικής, αποκτούν εμμονή μαζί μας».  China Forbes

Με αφετηρία το Πόρτλαντ, ακολουθούν την αγάπη τους για τη μουσική, πραγματοποιώντας περιοδείες σε κάθε γωνιά του κόσμου.

Μία "μουσική περιπέτεια", που με χαρακτηριστικό το στοιχείο της ιδιαιτερότητας, πετυχαίνει τη διαφορά και αποκτά διεθνή αναγνώριση, μετά από το ντεμπούτο του πρώτου τους άλμπουμ «Sympathique» (1997).

 

Pink Martini

Το άλμπουμ που αποδείχθηκε "χρυσό" για την Ελλάδα, γεμάτο ήχους της alternative pop, world, latin και jazz μουσικής, έγινε γρήγορα ένα διεθνές φαινόμενο, συγκεντρώνοντας τις υποψηφιότητες για το «τραγούδι της χρονιάς» και τον «καλύτερο ανερχόμενο καλλιτέχνη», στα Victoires De La Musique βραβεία της Γαλλίας το 2000. Ο δίσκος που περιείχε το ερωτικό Amado mio, το κλασικό σε όλους μας Je Ne Veux Pas Travailler, αλλά και το δικό μας Τα Παιδιά του Πειραιά, όταν με την εκπληκτική φωνή της η Storm Large μάγεψε το Αθηναϊκό κοινό το 2013, τραγουδώντας το με τον δικό της μοναδικό τρόπο.

Pink Martini
Η Storm Large τραγουδά «Τα Παιδιά του Πειραιά» στην Αθήνα το Σεπτέμβρη του 2013.

https://www.youtube.com/watch?v=GVZZ7UnCSFg

Διατηρώντας το προσωπικό τους ύφος και στυλ απαράμιλλο, συνεχίζουν τη δισκογραφική τους πορεία, με το «Hang On Little Tomato» (2004) να ακολουθεί. Το άλμπουμ με το ξεχωριστό μπλε εξώφυλλο και το ονειρικό Una Notte a Napoli να σε ταξιδεύει στην κοντινή Ιταλία.

Pink Martini

Ακολουθεί το χαλαρό Hey Eugene, από το ομώνυμο άλμπουμ τους, που κυκλοφόρησε το 2007, αλλά και τα άλμπουμ «Discover The World», «Splendor In The Grass» το 2009. Τα «Joy To The world», «A Retrospective», «1969», «Get Happy», «Dream A Little Dream» είναι οι επόμενες δισκογραφικές του επιτυχίες, φτάνοντας όλο και πιο κοντά στο σήμερα και το «Je Dis Oui» (2016). Όλα τους τα άλμπουμ κυκλοφόρησαν από τη δική τους Heinz Records.

Οι «Pink Martini», χαρακτηρίζονται δικαίως ως η πρωτοποριακή τζαζ μπάντα, με ένα ευρύ ρεπερτόριο τραγουδιών και ένα σύνολο εξαιρετικών μουσικών, που ξεσηκώνει και επαναφέρει στο μυαλό, εικόνες από διάφορα μέρη της γης.

Και για όποιον δεν τους έχει παρακολουθήσει από κοντά, η China Forbes προτείνει:

«Φόρεσε τα παπούτσια του χορού, το όμορφο σου φόρεμα και το παπιγιόν σου, και έλα να ερωτευθείς».

 

Ευτυχία Σάλτη

Περισσοτερα ...

The Postal Service

Με ένα και μοναδικό ολοκληρωμένο άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 2003, η αμερικάνικη electro-pop μπάντα ThePostalService, γυρίζει τον κόσμο τα τελευταία δώδεκα χρόνια και ξεσηκώνει το κοινό με τα ίδια, αξεπέραστα κομμάτια. Το 2013 η δισκογραφική τους εταιρία Sub Pop, αποφάσισε να επανακυκλοφορήσει το μοναδικό τους άλμπουμ «Give Up», για τη γιορτή των δέκα χρόνων του άλμπουμ, με κάποια καινούρια κομμάτια μέσα. Το δίδυμο Seattelite Ben Gibbard (από τους Death Cab For Cutie’s) και ο Angeleno  Jimmy Tamborello (από τους Dntel και τους Figurine), αποφάσισαν να μη δουλέψουν πάνω σε κάποιο καινούριο άλμπουμ και τον Μάιο του 2015 επιβεβαίωσαν ότι το πρότζεκτ  The Postal Service έχει ολοκληρωθεί κι ας πούλησε πάνω 500.000 κομμάτια μόνο στα δύο πρώτα χρόνια κυκλοφορίας του.

Παρ’ όλο όμως που δεν σκέφτονται να βγάλουν κάτι καινούριο, αυτό δεν τους σταματάει στο να εμφανίζονται σε διάφορα φεστιβάλ ανά τον κόσμο και μάλιστα πολύ συχνά. Ο  Tamborello έχει το χάρισμα να ξεσηκώνει το κοινό ενώ ο ίδιος δεν σταματάει να ιδρώνει πάνω στη σκηνή. Ιδρώνει τόσο πολύ που έχει πρόβλημα με τον ήχο στην κιθάρα όταν στάζει μέσα ιδρώτας απ’ ό, τι έχει πει, μέχρι που έχει σκεφτεί να φτιάξει μια καινούρια μπάντα με τον GlenKotche από τους Wilco με το όνομα Sweat Bros.

Στο άλμπουμ Give Up , το κάθε κομμάτι είναι  και μια ιστορία. Στο « The District Sleeps Alone Tonight», ο πρωταγωνιστής επιστρέφει μετά από καιρό στο μέρος που κάποτε έμενε με την πρώην κοπέλα του και μας περιγράφει τη συνάντησή τους. Του έρχονται στο μυαλό αναμνήσεις απ’ το παρελθόν και τα πράγματα έχουν αλλάξει τόσο που θα ήθελε να ανοίξει η γη να τον καταπιεί, «I'm staring at the asphalt wondering what's buried underneath». Νιώθει ένας ξένος πλέον που έχει το κλειδί της πόρτας της και βλέπει από κοντά το γιατί ήταν αυτός τελικά που έπρεπε να φύγει, «And I am finally seeing/WhyIwastheoneworthleaving».

Το κομμάτι με τις πιο πολλές διασκευές, αυτό που είναι πάντα τελευταίο στις συναυλίες τους, είναι το «Such Great Heights». Ένα από τα πιο υπέροχα και ευδιάθετα κομμάτια που κυκλοφορούν. Το κομμάτι είναι ερωτικό με όλη τη σημασία της έννοιας. Μιλάει για το τέλειο ζευγάρι, ένα ζευγάρι που έχει φτάσει στο επίπεδο να συμπληρώνει ο ένας τον άλλο κι εμείς όλοι τους βλέπουμε από κάτω να είναι ψηλά και να θέλουν να μείνουν εκεί, «They will see us waving from such great heights/"Comedownnow" they'llsay/Buteverythinglooksperfectfromfaraway/"Comedownnow" butwe'llstay». Η μουσική του κομματιού σε σηκώνει εκεί ψηλά από την αρχή και δεν υπάρχουν καλύτεροι στίχοι για να ξεκινήσει η ιστορία από τους «I am thinking it's a sign/Thatthefrecklesinoureyes/Are mirror images/Andwhenwekissthey'reperfectlyaligned».

Το πρώτο κομμάτι που άκουσα από τους The Postal Service είναι το «Sleeping In». Ένα γλυκύτατο κομμάτι στο οποίο ο  Tamborello ονειρεύεται έναν ιδανικό κόσμο και δεν θέλει να τον ξυπνήσει κανένας, «Don't wake me, I plan on sleeping in». Αυτό το κομμάτι έρχεται σε κόντρα με το «I don´t want to go to sleep either» από τους FM Belfast, τα οποία για κάποιο λόγο τα ακούω μαζί. Το πρώτο σε χαλαρώνει και το δεύτερο σε ξεσηκώνει, και τα δυο υπέροχα.

Στο άλμπουμ θα ακούσετε και όμορφες μπαλάντες, όμως το παράδοξο είναι ότι το άλμπουμ τελειώνει με ένα κομμάτι DnB, το «Natural Anthem». Νομίζω είναι ο καλύτερος τρόπος για να τελειώσει ένα τέτοιο άλμπουμ. Ενώ το κομμάτι είναι πάνω από 5 λεπτά, μπαίνουν οι στίχοι προς το τέλος, εκεί που δεν το περιμένεις, και ξαφνικά το κομμάτι σου φαίνεται μικρό. Οφείλω να πω ότι είμαι εντελώς φαν αυτού του κομματιού και αυτής της εκπληκτικής σύλληψης της μπάντας. Θα τελειώσω κι εγώ εδώ το άρθρο μου και θα σας αφήσω να απολαύσετε τους The Postal Service με το παλιό ρητό που λέει, «Δεν έχει σημασία το τι λέει κάποιος για εσένα, εφόσον γράφει τ’ όνομά σου σωστά».

Κι εδώ όλοι οι στίχοι του  Natural Anthem:

 

I'll write you a song and it won't be hard to sing

It will be a natural anthem, familiar it may seem

It will rally all the workers on strike for better pay

And its chorus will resound and boost morale throughout the day.

 

I'll write you a song and I hope that you won't mind

Because all the names and places I have taken from real life

So please don't get upset at this portrait that I paint

It may be a little biased, but at least I spelt your name right.

 

Αρτέμης Μούλος

Περισσοτερα ...

Steve Mason - Meet the Humans [Domino/Double Six, 2016]

Ο Steve Mason, ιδρυτικό μέλος και η χαρακτηριστική φωνή των Beta Band, συνέβαλε καθοριστικά στην αναγνώριση τους ως μια από τις τελευταίες πραγματικά αξιόλογες μπάντες από το Βρετανικό ρεύμα της δεκαετίας του ’90.

Αν αναλογιστεί κανείς και το γεγονός ότι κυκλοφόρησαν μόλις τρια άλμπουμ και αντίστοιχα ep στο διάστημα μιας οκταετίας, καταλαβαίνει ότι για να έχουν αποκτήσει τέτοιο status υπήρχε κάποιος προφανής λόγος. Αυτός ήτανε ότι, ο κατά τα άλλα ποπ ήχος τους, δεν έμοιαζε με τίποτα άλλο της εποχής και σίγουρα δεν επηρεαζόταν από την φθορά της Britpop σκηνής. Οι περισσότεροι τον ονόμασαν folktronica, ένα συνοθύλευμα που υπήρχε η φολκ, η ποπ και ηλεκτρονικά υπόβαθρα, που συνταίριαξαν απόλυτα υπό την καθοδήγηση του ταλαντούχου Steve Mason. O ίδιος είχε κυκλοφορήσει υλικό και ως King Biscuit Time στα τέλη των 90s σαν side project, αλλά η πραγματική του συνθετική αξία φάνηκε από το 2010 όταν και υπέγραψε πλέον τους πρώτους δίσκους με το κανονικό του όνομά.

Το “Monkey Minds in the Devil's Time” ήταν ένας από τους καλύτερους νεο-φολκ δίσκους της τελευταία δεκαετίας, άψογος συνθετικά αλλά και ιδιαίτερα πολιτικοποιημένος στιχουργικά. Τρία χρόνια μετά ο Mason επιστρέφει για να μας παραδώσει μια ακόμα εξαιρετική δουλειά. Στο Meet the Humans ξεφεύγει από μια συγκεκριμένη θεματολογία και ξεδιπλώνει τις αρετές του μέσα από έντεκα ποπ κομμάτια που στέκονται άνετα μόνα τους, αλλά εξακολουθούν να υπηρετούν την συνεκτικότητα ενός άλμπουμ. Κοινώς μπορεί να άφησε κατά μέρους την ανάγκη να πει κάτι συγκεκριμένο, παρόλα αυτά κατάφερε να δημιουργήσει ένα πιο «δεμένο» σύνολο κομματιών, χρησιμοποιώντας την δυο δεκαετιών εμπειρία του, ως εφαλτήριο για νέα συνειδητοποίημενα μονοπάτια. Στην αρχή συναντάμε το “Water Bored”, ένα ζεστό εναγκαλισμό στο επερχόμενο μουσικό ταξίδι. Τα “Alive” και “Alright” που έπονται, σε πείθουν ότι έχεις να κάνεις με ένα σπουδαίο άλμπουμ. Στο “Meet the Humans” τίποτα δεν υστερεί, κανένα σημείο δεν σε αφήνει αδιάφορο. Αν πάντως επιλέγαμε μια καλύτερη στιγμή τότε θα ήταν το “Planet Sizes”, ένα σύγχρονο φολκ διαμάντι της ανεξάρτητης σκηνής. O Steve Mason είναι ένας από τους καλύτερους τραγουδοποιούς της εποχής και το “Meet the Humans” είναι μια ακόμα απόδειξη.

Επιλεγμένα κομμάτια: Water Bored, Planet Sizes

Περισσοτερα ...
Subscribe to this RSS feed
Click here - fbetting view betfair bonus