Συνέντευξη με τους Strawberry Pills

Συνέντευξη στη Δήμητρα Αθανασίου

 

Στο πλαίσιο του Westside Festival είχαμε τη χαρά, πέρα από το να δούμε εκπληκτικούς Έλληνες καλλιτέχνες, να φιλοξενήσουμε και κάποιους στο studio του sinradio. Οι Strawberry Pills, Valisia Odell και Αντώνης Κωνσταντάρας, από την πρώτη στιγμή μάς μετέδωσαν την ενέργεια και τον ενθουσιασμό τους που θα συμμετείχαν σε ένα τόσο όμορφο event και με πολύ γέλιο και χαλαρό κλίμα, που με πολύ μεγάλη ευκολία δημιουργούν, συμμετείχαν σε μία κουβέντα εφ’ όλης της ύλης.

Παρακάτω η αναλυτική κουβέντα για τους
Strawberry Pills το νέο project των -ωστόσο παλιών γνώριμων και συνεργατών- Valisia και Αντώνη, που όπως λένε και οι ίδιοι ήρθε για να μείνει, «είναι for life».

 

Ακούστε τη "raw" συνέντευξη εδώ: 

 

Πώς γεννήθηκε το project Strawberry Pills;

Valisia: Με τον Αντώνη ήμασταν μαζί στην πρώτη μου μπάντα. Αλλά του Αντώνη ήταν βραχύβια η καριέρα του. Έφυγε γρήγορα γιατί είχε άλλη μπάντα. Και το 2013 έκανε ένα project Strawberry Pills που ήθελε να κάνει 4 κομμάτια που το κάθε κομμάτι θα το ερμήνευε μία διαφορετική γυναίκα ερμηνεύτρια, και μου λέει: «Θες να κάνεις το ένα;» Και απαντάω: «Σαφέστατα Αντώνη μου, να το κάνω». Και πήγε πολύ καλά το κομμάτι και είδαμε ότι ταιριάζουμε πολύ, αλλά αυτό κράτησε ούτε για 6 μήνες, και μετά πάλι σπάσαμε τα τσανάκια μας για διάφορους λόγους. Όπου έρχεται το 2019 που αντικρίζω αυτόν τον ομορφονιό και μου λέει: «Valisodellάκι θες να κάνουμε πάλι το σχήμα;»

Αυτό το κομμάτι ήταν το Sad Eyes; Διότι έχω παρατηρήσει ότι ήταν το μόνο σας κομμάτι από το 2013, έπειτα ένα μεγάλο κενό και μετά σας βλέπω full on. Προσωπικά, είναι και από τα αγαπημένα μου διότι έχει ακουστικό ήχο και διαχωρίζεται κάπως από τα υπόλοιπα κομμάτια που έχετε γράψει.

V: Ναι αυτό είναι, θέλω να δω τι θα πεις στον επόμενο δίσκο.

(Γέλια)

Πολύ ενδιαφέρουσα πάσα, θα σας ρωτήσω περισσότερα γι’ αυτό στη συνέχεια.

Το όνομα Strawberry Pills πώς προέκυψε; Δηλαδή εμένα με το που το άκουσα συνειρμικά μου ήρθανε 2 πράγματα: Το ένα ήταν οι Beatles “Strawberry Fields Forever” και το δεύτερο ήταν, κυρίως ως προς τον ήχο σας, η ταινία “Across the Universe” που έχει σαν logo μία ματωμένη φράουλα. Δεν ξέρω αν σχετίζονται, αλλά πείτε μου πώς το εμπνευστήκατε.

V: Βασικά είναι ωραίο γιατί μπορείς να το προσεγγίσεις με διάφορους τρόπους. Σχετικά με τους Beatles μας το έχουν αναφέρει ξανά, αλλά αναφορικά με την ταινία όχι, και μου αρέσει πάρα πολύ αυτή προσέγγιση.

Α: Εμένα αυτό που μου αρέσει πολύ στο όνομα είναι, αυτό που έχουμε συζητήσει κι εμείς, ότι περιγράφει πάρα πολύ καλά τον ήχο μας, δηλαδή έχει στοιχεία που είναι πιο «γλυκά, pop» όπως η φράουλα, αλλά έχει και στοιχεία που είναι πιο δυναμικά, πιο “In-Yer-Face”.

V: Πιο απειλητικά, πιο υποχθόνια και αυτό αντικατοπτρίζεται στο Strawberry και στο Pills.

Η αλήθεια είναι ότι όταν σας πρωτοάκουσα η λέξη που μου ήρθε στο μυαλό ήταν «raw-μαντικοί», όπως λέμε ωμός. Ο ήχος σας μου βγάζει έναν συναισθηματισμό, αλλά με έναν πιο cruel τρόπο. Γενικά θα έλεγα ότι παλαντζάρετε μεταξύ dark wave, electronica και έχετε και κάποια post-punk στοιχεία. Εσείς πώς θα χαρακτηρίζατε τον ήχο σας και από ποιους καλλιτέχνες έχετε εμπνευστεί;

V: Με τον Αντώνη έχουμε διαφορετικές αναφορές οι οποίες όμως με κάποιον τρόπο συνδυάζονται. Όπως έχουμε πει άλλωστε Strawberry και Pills. Η βάση είναι προφανώς dark wave, minimal wave, dark electro. Το βασικό στοιχείο είναι πάντοτε το ηλεκτρονικό. Post punk στοιχεία είχαμε κυρίως στις αρχές, κάτι το οποίο πλέον έχει φύγει εντελώς. Τώρα μπάντες που γουστάρουμε. Εγώ προσωπικά έχω κάποιες γερμανικές π.χ. τους Einsturzende Neubauten. Επίσης, Throbbing Gristle που είναι μία μπάντα που παρέχει πολύ ωραία ηλεκτρονικά στοιχεία. Και μετά πιο ‘80s New Wave όπως Japan, Ultravox και είμαστε τεράστιοι fun των Yello και των Roxy Music.

Α: Εν τω μεταξύ συμβαίνει και το εξής: Πολλές φορές έρχεται η Valisia και μου λέει τσέκαρε αυτό και ενώ μπορεί μέχρι τότε να μην ήμουν fun μίας μπάντας, μου έχει δείξει πολλές μπάντες που με έχουν πορώσει στην πορεία.

Και σε διαφορετικά είδη μουσικής;

Α: NSYNC, Backstreet Boys. Όχι εντάξει, πλάκα κάνω αλλά ας πούμε όταν μου είχες δείξει τους Deux είχα πάθει πλάκα και πλέον είναι από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα. Αυτό συμβαίνει κυρίως από την πλευρά της Valisia, γιατί εγώ όταν της δείχνω κάτι συνήθως δεν της αρέσει.

(Γέλια)

V: Όχι εντάξει, εγώ δεν έχω πολλή επαφή με νέες μπάντες, αλλά μου είχε δείξει π.χ. τους Fontains D.C. που μου άρεσαν πάρα πολύ.

Α: Αλλά τα βρίσκουμε σε πολλά, κυρίως στα παλιά. Επίσης, πρόσφατα μου είχες δείξει τους Sextile και είναι γαμάτοι!

Ο ήχος σας είναι αρκετά διάσημος στο εξωτερικό και είμαι σίγουρη ότι θα έχετε πολύ μεγάλη επιτυχία εκεί. Στην Ελλάδα ωστόσο, τί ανταπόκριση έχετε από το ελληνικό κοινό ευρύτερα; Γενικά θεωρείτε ότι αυτό το είδος τώρα σιγά σιγά συστήνεται και πρέπει να δοθεί χώρος να αναπτυχθεί ή θεωρείτε ότι είναι «στα πάνω του»;

Α: Αυτός ο ήχος υπάρχει στην Ελλάδα από τα ‘80s ουσιαστικά με διάφορες εκφάνσεις, και θεωρώ ότι αναπτύχθηκε σχεδόν συγχρόνως με το εξωτερικό, οπότε έχει μία παράδοση πάνω από 30 χρόνια. Συνεπώς, τον κάνει ένα από τα στυλ που αγαπά ο Έλληνας underground φίλος της μουσικής. Σίγουρα δεν έχει τεράστιο κοινό, αλλά νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει περισσότερος κόσμος να τον αγαπάει αυτόν τον ήχο. Για παράδειγμα, όταν βγάλαμε το Verbal Suicide εγώ δεν περίμενα ότι θα παίζαμε σε τόσο μεγάλους ραδιοφωνικούς σταθμούς ή ότι θα πάρει τέτοια έκταση το τραγούδι, οπότε αυτό δείχνει ότι σιγά σιγά αρχίζει και μεγαλώνει αυτό το είδος.

V: Κοίτα έχει ένα σκληρό πυρήνα ακροατών αυτό το είδος μουσικής, για τους λόγους που είπε ο Αντώνης, βέβαια εμείς οι Strawberry Pills δεν ξέρω κατά πόσο ανταποκρινόμαστε 100% σε αυτό. Γιατί εμείς έχουμε πιο ηλεκτρονικά στοιχεία και επειδή είναι πιο παραδοσιακοί οι Έλληνες ακροατές της Dark Wave και της Post Punk μπορεί να «ξενίζονται» από αυτό που κάνουμε. Από την άλλη, θεωρώ ότι επειδή έχουμε και το πιο dance, ηλεκτρονικό, δίνουμε τη δυνατότητα να ακουστεί και περισσότερο.

Η αλήθεια είναι ότι το Verbal Suicide είναι το κομμάτι μέσα από το οποίο σας γνώρισα, και παραδόξως το άκουσα στον σταθμό. Έπειτα σας έψαξα, είδα ότι είστε και Έλληνες και ενθουσιάστηκα!

Α: Τέλεια, thanks ρε συ! Η αλήθεια είναι ότι χαίρομαι γιατί αυτό το κομμάτι μάς βοήθησε να μας ακούσει περισσότερος κόσμος και παρατήρησα ότι και στα live που κάναμε αφού το βγάλαμε ότι υπήρχε ένα «mix κόσμου» στο κοινό, το οποίο είναι τέλειο· εγώ το αγαπώ πολύ αυτό το κομμάτι.

Θεωρείτε ότι ο ήχος ή ο στίχος μεταδίδει εντονότερα το συναίσθημα;

V: Παρά το γεγονός ότι γράφω τους περισσότερους από του στίχους, θεωρώ ότι η μουσική είναι αυτή που σου περνάει το συναίσθημα. Με συγχωρείς θα γίνω υβριστική όμως για παράδειγμα το Verbal Suicide μπορεί να μιλάει για #$!@ αλλά η μουσική σε συνεπαίρνει τόσο πολύ, με τα πάνω και τα κάτω, και το συναίσθημα που ταυτόχρονα είναι «εμπρηστικό» συναίσθημα και θεωρώ πως ό,τι και να έλεγε μέσα θα είχε το ίδιο αποτέλεσμα.

Α: Συμφωνώ με τη Valisia. Το καταλαβαίνω κι από εμένα, δηλαδή μπορεί να ακούσω ένα κομμάτι που να μην γνωρίζω τη γλώσσα και να μου δημιουργήσει συναισθήματα που δεν σχετίζονται καθόλου με τους στίχους.

V: Πολλές φορές σε κομμάτια που γράφουμε πρώτα τη μουσική, η μουσική είναι αυτή η οποία για κάποιο λόγο μού γεννά και τους στίχους τους οποίους θα πρέπει να γράψω για το συγκεκριμένο κομμάτι.

Άρα για εσάς δεν υπάρχει ισορροπία μεταξύ ήχου και στίχου. Η μουσική επικρατεί ξεκάθαρα στη μετάδοση συναισθημάτων.

Α: Σίγουρα, απλά συμβαίνει και πολλές φορές να πιαστεί κάποιος από έναν στίχο συγκεκριμένο που να του δημιουργήσει κάποια συναισθήματα και να δημιουργηθεί μια κάθαρση.

Πάντως επειδή γράφετε οι ίδιοι τη μουσική και τους στίχους τι είναι αυτό που σας εμπνέει; Και πιο συγκεκριμένα, υπάρχουν κομμάτια που να προέρχονται από προσωπικές σας εμπειρίες; Αν ναι, το καθιστά αυτό πιο ξεχωριστά;

V: Εμένα προσωπικά, δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό, δεν με επηρεάζουν καθόλου τα τρέχοντα τεκταινόμενα, δυστυχώς δεν με επηρεάζει τι συμβαίνει στην κοινωνία, τι συμβαίνει στον δίπλα μου. Στην προσωπική μου ζωή με ενδιαφέρει, αλλά στους στίχους μου δεν είναι κάτι το οποίο το βγάζω. Με αφορούν περισσότερο πιο διαχρονικά πράγματα, δηλαδή εγώ κυρίως επηρεάζομαι από ένα βιβλίο ή από έναν πίνακα ή από έναν φωτογράφο, δηλαδή τι συναισθήματα μού γεννά αυτό το οποίο βλέπω και το μεταφράζω. Και έχει τύχει μια - δυο φορές να είναι προσωπικές ιστορίες, όχι δακρύβρεχτες, αλλά κάτι το οποίο έπρεπε να αποτυπωθεί για εμένα.

Α: Συμφωνώ με τη Valisia. Κι εγώ όταν γράφω κάτι συνήθως επηρεάζομαι, κυρίως, από το πολύ κοντινό μου περιβάλλον.

V: Πολλές φορές, λένε, ότι ειδικά στην underground μουσική θα πρέπει να είσαι πάρα πολύ επηρεασμένος από το τι συμβαίνει στην κοινωνία. Αλλά θεωρώ ότι εγώ προσωπικά δεν μπορώ να το κάνω και ότι υπάρχουν άλλοι καλλιτέχνες που μπορούν να το κάνουν πολύ καλύτερα.

 

Δεν μου είπατε ωστόσο, ξεχωρίζετε κάποιο από τα τραγούδια σας ή είναι όλα παιδιά σας και δεν κάνετε διακρίσεις;

Α: Είναι ένα-δύο κομμάτια που τα μισούμε.

(Γέλια)

V: Ένα

Α: Όντως ένα. Δεν είναι ότι το μισούμε ακριβώς, απλά…

V: Απλά δεν είναι τόσο up beat όπως τα υπόλοιπα.

Α: Εντάξει εγώ έχω προσωπικό δέσιμο με το Verbal Suicide” γιατί θεωρώ ότι μας έχει βοηθήσει πάρα πολύ στην πορεία μας όπως και με το «Όλα Καίνε» έχω ένα πολύ ωραίο δέσιμο γιατί μας έχει δώσει και πολύ ωραίες στιγμές στα live μας. Έτσι δένομαι με τα κομμάτια, δηλαδή τί έχω ζήσει μαζί τους.

Ωραία, έχω κάποιες ερωτήσεις πάνω σε αυτά που είπατε. Αρχικά, το «Όλα Καίνε» που αποτελεί και το τελευταίο σας single, είναι το πρώτο σας κομμάτι με ελληνικό στίχο και χαρακτηριστικά μέσα αναφέρει:

«Ανάμεσα σε λέξεις, η βία κυβερνά
Αν υπάρχει σωτηρία, περιμένει σιωπηλά

Κανένας δε φοβάται πια τη φωτιά
Όλα καίνε ίσα στη φωτιά»

Εγώ προσωπικά -σε αντίθεση με όσα αναφέρατε προηγουμένως- διακρίνω έναν έμμεσο πολιτικό σχολιασμό. Απλά το μεταφράζω εγώ έτσι; Είναι στα πλαίσια του ότι ο καθένας μπορεί να μεταφράσει τη μουσική και την τέχνη εν γένει υπό το δικό του πρίσμα;

V: Στο συγκεκριμένο, στον αντίποδα όσων είπα πριν, υπάρχει το πολιτικό στοιχείο με τον δικό μας -ίσως αφελή- τρόπο, αλλά είναι και ορμώμενο από όλη αυτή τη βία που ζήσαμε και με την καραντίνα και ήθελες-δεν ήθελες κάτι τέτοιο έβγαινε αυθόρμητα.

Α: Ναι παίζει ρόλο το πότε γράφτηκε.

V: Και ακριβώς επειδή ήταν κάτι πρωτότυπο για εμάς θέλαμε να είναι και στα ελληνικά. Θέλαμε να πειραματιστούμε “all the way” με αυτό το κομμάτι.

Ok, πάνω σε αυτό που είπατε. Η περίοδος της καραντίνας ήταν μία πάρα πολύ δύσκολη περίοδος τόσο στο τι βίωνε η κοινωνία συνολικά, όσο και ο καθένας μας σε ατομικό επίπεδο. Εσείς επιλέξατε να βγάλετε το πρώτο album σας 30 Οκτώβρη 2020, δηλαδή μετά το πρώτο lockdown. Είχατε έτοιμο υλικό το οποίο δημοσιεύσατε αυτούσιο ή αυτό το υλικό μεταβλήθηκε ανάλογα με το πώς επηρεαστήκατε ψυχολογικά εξαιτίας του lockdown; Δηλαδή μία καραντίνα θα μπορούσε να σας βγάλει πιο σκληρά/καταθλιπτικά συναισθήματα και να θέλατε αυτό να αποτυπωθεί.

Α: Ο δίσκος ήταν έτοιμος πολύ καιρό πριν, νομίζω ήταν να βγει Μάιο, ωστόσο πήγε πίσω διότι λέγαμε «να δούμε πως θα πάει». Δεν γινότανε να πάει άλλο πίσω καθώς κι εμείς ως νέα μπάντα που ετοιμαζόμασταν για το ντεμπούτο μας, είχαμε δώσει τα singles μας ο καιρός περνούσε και είχαμε αρχίσει ήδη να γράφουμε νέο υλικό. Οπότε το release έγινε 30 Οκτώβρη, αλλά δεν υπήρχε κάποια ιδιαίτερη σκέψη πίσω από την ημερομηνία. Παράλληλα μέσα στο lockdown είχαμε ήδη γράψει το «Όλα Καίνε», διασκευάσαμε το “Go With The Flow”.

Των Queens Of The Stone Age; Εκπληκτική διασκευή

Α: Ευχαριστούμε! Το γράψαμε όλο στο σπίτι, μέσα στο σκληρό lockdown, και βγήκε ακριβώς όπως το φανταζόμουν. Ήταν τέλειο διότι έγινε με εντελώς DIY τρόπο η ηχογράφηση.

V: Έπρεπε να ήσουν από μία πλευρά, ήταν ένα κομψοτέχνημα. Δηλαδή, ο Αντώνης ήταν κάτω από μία κουβέρτα.

Α: Δεν κρυβόμουν, είχα βάλει στον ενισχυτή μια κουβέρτα για να δημιουργήσω ηχομόνωση.

(Γέλια)

V: Εγώ στο μικρόφωνο μπροστά είχα βάλει έναν καλσόν μαζί με ένα μεταλλικό κρίκο για να μπορεί να κάνει gale η φωνή. Ένας πανικός, πανζουρλισμός.

Παιδιά, όμως δεν μου είπατε πότε να περιμένουμε το νέο album;

Α: Το μόνο σίγουρο, και ελπίζω να ακούν και τα παιδιά από την Inner Ear Records, γιατί δεν τους το έχουμε πει ακόμα, είναι ότι θέλουμε να βγάλουμε τον Μάιο ένα single και ήδη δουλεύουμε τον δεύτερο δίσκο. Θέλω να πιστεύω ότι πριν το καλοκαίρι οι ηχογραφήσεις, η μίξη και το mastering θα έχουν τελειώσει. Υλικό υπάρχει και προχωράμε. Απλώς παίζουν κι άλλες υποχρεώσεις -πχ live- που έχουμε ως συγκρότημα, οπότε το πάμε σταδιακά.

Πέρα από τις μουσικές υποχρεώσεις έχετε και άλλες επαγγελματικές υποχρεώσεις ή βιοπορίζεστε εξ’ ολοκλήρου από αυτό; Και πιο συγκεκριμένα, πόσο εύκολο είναι να βιοποριστεί ένας καλλιτέχνης στην Ελλάδα και πόσο μάλλον σε μία κρισιακή περίοδο που αφενός ως τώρα δεν υπήρχαν live, αφετέρου έχουμε και μία κυβέρνηση που δεν βοηθούσε τους καλλιτέχνες.

Α: Εγώ είμαι δημοσιογράφος και παράλληλα με τον φίλο μου τον Παύλο που κάνει τη φωτογραφική κάλυψη, έχουμε ένα κανάλι στο YouTube. Αλλά τα αγαπάω εξίσου όλα αυτά που κάνω οπότε τα βλέπω σαν ένα πράγμα. Στην Ελλάδα ως underground μουσικός είναι αρκετά δύσκολο να βιοποριστείς, αλλά νομίζω ότι με τις σωστές κινήσεις μπορεί να γίνει. Θεωρώ ότι κι εμείς έτσι όπως τρέχουμε το συγκρότημα ότι είμαστε σε έναν καλό δρόμο, όχι απαραίτητα να το κάνουμε για βιοπορισμό, αλλά αυτό το project είναι ήδη πολύ βιώσιμο. Και νομίζω ότι πολλά άτομα στην ελληνική σκηνή έχουν αρχίσει να το κάνουν αυτό, να τρέχουν λίγο πιο σοβαρά τα project τους και είναι πολύ σημαντικό αυτό.

[…]

V: Εντάξει δεν νομίζω ότι μπορείς να ζήσεις τρέχοντάς το αποκλειστικά στην Ελλάδα. Δηλαδή μπορείς να είσαι μία ελληνική μπάντα που βιοπορίζεσαι από αυτό, παίζοντας όμως μπάλα και στο εξωτερικό.

Εσύ Valisia ασχολείσαι με κάτι άλλο πέρα από τους Strawberry Pills;

V: Εγώ είμαι σχεδιάστρια μόδας και έχω ένα δικό μου fashion brand, το 2WO+1NE=2 και επιπλέον από τα 19 μου παίζω σαν DJ κι έχω κι αυτό το στοιχείο της μουσικής. Αλλά κι εγώ έχω την τύχη όλα τα πράγματα που κάνω να τα γουστάρω και όλα συνδέονται το ένα με το άλλο, είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Αν έπρεπε όμως να βάλω κάποιο πρώτο, είναι η μουσική.

Α: Μουσική πάνω από όλα!

Παιδιά δεν θα μπορούσα να μην σχολιάσω και τα videoclip σας. Είναι κάπως πιο creative και διαθέτουν κάποια ποικιλία. Από τη μία βλέπω μουντά ασπρόμαυρα πλάνα και από την άλλη χρώματα και φουτουριστικά στοιχεία. Ποιο είναι το team που σας βοηθάει σε αυτή την εξαίρετη δουλειά;

Α: Οι Strawberry Pills είναι ένα team που αποτελείται από εμάς τους δύο, τον Άρη Αθάνατο που είναι ο videographer μας και κάνει πράγματα που αφορούν το οπτικό κομμάτι γιατί εμείς το βλέπουμε σαν ένα οπτικοακουστικό project και γενικά θέλουμε να επενδύσουμε πολύ σε αυτό το κομμάτι και στα shows στο μέλλον. Το οπτικό κομμάτι και τα clip είναι θέμα της Valisia και του Άρη.

Παρένθεση, δηλαδή πέρα από τα videoclips θέλετε να επενδύσετε στο οπτικοακουστικό στα live σας;

V: Ναι, πολύ θα θέλαμε να κάνουμε κάτι grande στα live μας, αλλά πρέπει να βρούμε τρόπο να τα μεταφέρουμε. Είναι πολύ δύσκολο όταν είσαι on the road συνεχώς.

Α: Ναι είναι αρκετά δύσκολο όταν είσαι μία «μικρή» μπάντα που δεν έχει αρκετά λεφτά, όπως εμείς. Ειδικά αν είσαι μία πάντα που δεν έχει άπειρα λεφτά για να μεταφέρει πράγματα, αλλά Θεωρώ ότι όταν ένας άνθρωπος έρθει και πληρώσει κάποια χρήματα για να μας δει live οφείλουμε να του δώσουμε ένα ολοκληρωμένο αποτέλεσμα, όταν καταφέρουμε να το χτίσουμε και να το φτιάξουμε όπως θέλουμε εμείς, προσπαθώντας σιγά-σιγά με μικρά βήματα, γιατί το live είναι πολύ διαφορετικό experience. Για να καταλήξω, το team είναι η Valisia, ο Άρης Αθάνατος, εγώ και ο Αριστομένης Θεοδωρόπουλος ο οποίος είναι ουσιαστικά ο τρίτος Strawberry, γράφουμε μαζί μεγάλο μέρος της μουσικής και των στίχων.

V: Πάλι είμαι η τύπισσα που «ευλογάω τα γένια μας», αλλά το γουστάρω πολύ αυτό που κάνουμε και πραγματικά πιστεύω ότι από το ’19 έως σήμερα, και όντας μέσα σε καραντίνα, έχουμε καταφέρει από τις φωτογραφίες μας, από τα videoclip μας, παρά το γεγονός ότι έχουν ετερόκλητα στοιχεία, να έχουμε τη δική μας ταυτότητα. Ακόμα και οι αφίσες που κάνουμε θα μου πουν ότι υπάρχει «συνέπεια» σε αυτό το οποίο κάνετε με κάποιο τρόπο.

Παιδιά αν μπορούσατε να συναντήσετε κάποιον καλλιτέχνη ή και μπάντα, είτε εν ζωή είτε όχι, ποιος θα ήταν και γιατί;

V: Japan γουστάρω πολύ, αλλά θεωρώ ότι θα ήταν πιο ξενέρωτοι, θα ήθελα πάρα πολύ να γνωρίσω τους Yello γιατί νομίζω ότι είναι η πιο cool, τρολ, γαμάτη μπάντα ever. Οι Yello είναι μια ‘80s μπάντα από την Ελβετία και ο ένας ο τραγουδιστής είναι industrialist, έχει τρελά χρήματα, αλλά έχει τρελή φωνή και είναι τόσο καλό αυτό το πράγμα ηχητικά και οπτικά και θα ήθελα πάρα πολύ να τους γνωρίσω μόνο και μόνο γιατί είναι γαμάτοι και cool at the same time.

Α: Ροκάρει και το μουστάκι πολύ δυνατά ο τραγουδιστής!

Δ: Εντάξει, το δικό σου είναι εφικτό γιατί ζούνε. Ο Αντώνης δεν ξέρω τι θα επιλέξει

Α: Αχ εγώ δεν ξέρω τι να σου απαντήσω

V: Έλα εσύ δεν θα ήθελες τον Elliott Smith;

Α: Α ναι σωστά! Μπράβο ρε Valisia! Είναι από τους αγαπημένους μου artists ever, περνάω εποχές που ακούω μόνο Elliott Smith. Θα με πιάσει κάποια στιγμή ευάλωτο και δεν θα με αφήσει για 2-3 βδομάδες. Και παίζει και φοβερή κιθάρα!

Μιας κι αναφέρατε τον Elliott Smith, κάτι δηλαδή εντελώς διαφορετικό από αυτό που παίζετε, τι άλλα είδη μουσικής ακούτε;

Α: Κλίσε αυτό που θα πω αλλά άμα κάτι είναι καλό θα το ακούσω ό,τι είδος και να είναι.

V: Εγώ είμαι πιο περιορισμένη. Ό,τι ακούω είναι ‘70s-‘80s και γενικώς μου αρέσει πολύ το ηλεκτρονικό στοιχείο. Άντε να ακούσω early techno, new beat δεν ξεφεύγω πολύ.

 

Και κάπου εδώ η συνέντευξη έφτασε σιγά σιγά στο τέλος της καθώς σε λίγη ώρα θα μοιραζόμασταν τη χαρά, αυτοί επί σκηνής κι εμείς από κάτω, να παίρνει ξανά σάρκα και οστά η μεγαλύτερη γιορτή της μουσικής στην Πάτρα, το Westside Festival. Και εφόσον το βιντεοσκοπημένο DIY ηχογράφηση στην οποία προαναφερθήκαμε δεν έφτασε ποτέ στα χέρια μας καθώς ο Αντώνης δεν είχε κουρευτεί, τουλάχιστον τα παιδιά μάς εκμυστηρεύτηκαν ότι πολύ σύντομα έχουμε να περιμένουμε πολλά από τους Strawberry Pills και… όχι μόνο μουσικά!
Μέχρι τότε, ραντεβού στα
lives!

 

Photos by MakeNoNoize 

Επιμέλεια Δήμητρα Αλεξανδράκου

Περισσοτερα ...

Συνέντευξη με τον Pan Pan

Συνέντευξη στη Γιώτα Καλλιγοσφύρη

 

Στο πλαίσιο του Westide Festival που πραγματοποιήθηκε, μετά από 4 σχεδόν χρόνια, στην Πάτρα 1-3 Απρίλη, ο Pan Pan επισκέφθηκε τον σταθμό μας.

O
Pan Pan, που συνθέτει μουσική και γράφει στίχους με την ίδια ευκολία που εικονογραφεί, μοιράστηκε σκέψεις του και fun facts και νιώσαμε για λίγο ήρωες στις Φαντασμαγορίες του.

Ακούστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ:

 

Pan Pan ή αλλιώς Παναγιώτης Πανταζής. Ποιος είναι ο Pan Pan;

Εγώ. (γέλια)

Είμαι μουσικός, ως μουσικός μιλάω σήμερα, γενικά κάνω κόμικς και εικονογραφήσεις.

Σε γνώρισα ως μουσικό κατά τη διάρκεια της πρώτης καραντίνας και παρατήρησα πως μπορούσα να συνδέσω τα άλμπουμ σου με τις εικονογραφήσεις σου.

Ήταν ένα σκαλί για μένα. Είναι κάτι που συμβαίνει αρκετά συχνά το να μου πουν ότι βλέπουν μία σύνδεση ανάμεσα στα σχέδια και στις μουσικές. Κάποιες φορές το κάνω και επίτηδες κάποιες φορές βγαίνει απλά αυτόματα γιατί την ίδια περίοδο που δουλεύω κάτι σχεδιαστικά μπορεί να δουλεύω κάτι μουσικά και άθελά μου να δημιουργείται μία σύνδεση, σαν το ένα να συμπληρώνει το άλλο κατά κάποιο τρόπο.

Είναι “multi-talent” να καταφέρνεις να εικονογραφείς και να δημιουργείς μουσική (στίχους, μίξη)!

Τα κάνω όλα αυτά, όμως είναι και λίγο από ανάγκη. Ας πούμε το τελευταίο άλμπουμ που έχουμε ετοιμάσει με Echo Tides, τη μπάντα μου, δεν έκανα εγώ την επιμέλειά του. Αποφασίσαμε ότι θα επενδύσουμε και θα πληρώσουμε, να γίνει σωστά, επαγγελματικά.

Συνήθως τα δικά μου project τα κάνω όλα εγώ από την αρχή, στίχους, ηχογράφηση, μίξη, τα πάντα. Ξέρω ότι έχει κάποια επίπτωση, κατά κάποιο τρόπο, στην ηχητική ποιότητα, απ’ την άλλη μεριά το αγαπάω κιόλας αυτό το πράγμα -το λίγο πιο ιδιαίτερο- που δεν είναι τόσο ραφιναρισμένο. Αν είχα την οικονομική δυνατότητα θα το έκανα, δεν είναι ότι είμαι low-fi για χάρη του low-fi. Μου αρέσει να δοκιμάζω πράγματα.

Θέλω να σχολιάσω σχετικά με τις φαντασμαγορίες σου ότι θέλουμε και μία τρίτη να μάθουμε τι έχει κάνει το αγόρι φάντασμα.

Θα υπάρξει Φαντασμαγορία 3 και θα ακουστούν και ακυκλοφόρητα κομμάτια στο σημερινό Live.

Υπάρχει σύνδεση μεταξύ της Φαντασμαγορίας 1 και 2;

Είναι η ιστορία του ίδιου χαρακτήρα. Θα τον δούμε και πού βρίσκεται αλλά και τι συμβαίνει στη ζωή του στην Φαντασμαγορία 3

Πώς ξεκίνησε η ιστορία του ήρωα; Ήταν στην καραντίνα του και ταρακουνήθηκε;

Εγώ ήμουν στην καραντίνα μου και ταρακουνήθηκα. Αλλά αυτά που αφηγείται η Φαντασμαγορία 1 δεν έχουν να κάνουν με καραντίνες και τέτοια. Έχουν να κάνουν με άλλη κατάσταση, κάποιου άλλου θεωρητικά. Είναι σε κάποιο βαθμό ένα alter ego μου σαν χαρακτήρας, αλλά υπό την έννοια του ότι αντλεί έμπνευση από εμπειρίες μου γιατί κατά τα άλλα είναι fiction.

Για να το συνοψίσουμε κάπως έτσι χονδρικά η Φαντασμαγορία 1 περιγράφει τη στιγμή κάποιου ανθρώπου, αυτού του χαρακτήρα μας, του αγοριού φάντασμα που βρίσκεται κάπου εκεί στα ξημερώματα, κάπου ανάμεσα σε ύπνο και ξύπνιο, δεν ξέρει τι να κάνει με την ύπαρξή του γενικά και κάπου του αρέσει, κάπου βασανίζεται.

Στη Φαντασμαγορία 2 είναι σε μία πιο χαλαρή κατάσταση που βλέπουμε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στη ζωή του ήρωα, σαν να βλέπουμε μία μέρα ας πούμε. Από το πρωί τις υποχρεώσεις και τις δουλειές μέχρι το βράδυ που αφήνεται ελεύθερος αυτός ο χαρακτήρας να ζήσει τη ζωή του χωρίς κάτι να τον δεσμεύει.

Και στο τρίτο μέρος των φαντασμαγοριών τον βλέπουμε σε μία κατάσταση που πλέον είναι εντάξει στην καθημερινότητά του από άποψη συντροφικότητας. Τον βλέπουμε σε μία φάση που έχει πλέον βρει την αγάπη έχει παιδί και κάπως μέσω αυτού συνδέεται ξανά και με τη δική του παιδική ηλικία και πώς αυτά μπλέκουν στο τώρα.

Άρα θα μάθουμε πάρα πολλά για τη Φαντασμαγορία 3, θα πάρουμε ένα hint.

Θα πάρετε σίγουρα. Κι ένα hit θα πάρετε.

Τα παιδιά θέλουν χορό όμως πρέπει να τους τον δώσεις. 

Θα τον δώσω και τον χορό. (γέλια)


Από πού αντλείς έμπνευση; Έχεις κάποια ακούσματα που μπορεί να σε έχουν επηρεάσει;

Μουσική ακούω από παιδί, κυρίως Hip-Hop. Δεν κάνω Hip-hop σαν μουσική, αλλά έχοντας πει αυτό αν κάποιος ακούσει τη μουσική μου θα πει οκ δεν είναι Hip-hop, αλλά μπορώ να καταλάβω πού το πάει. Δηλαδή υπάρχει και το spoken  word, υπάρχει ο ρυθμός, στην ενορχήστρωση υπάρχει αυτό το κόψε ράψε που μπορεί να δημιουργώ τα δικά μου samples όπως γίνεται στο Hip-hop που σαμπλάρουνε πολλοί. Από εκεί και πέρα έμπνευση από την καθημερινότητα, από κάτι που μπορεί να ακούσεις, από κάτι που μπορεί να διαβάσεις, δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο. Μπορεί να δεις μία ταινία να σου δημιουργήσει ένα συναίσθημα και να θες να γράψεις κάτι ή να ζήσεις κάτι και να σου πάρει 10 χρόνια να το αφομοιώσεις και μετά να βγει σαν κομμάτι με κάποιο τρόπο.

Επειδή μου αρέσουν τα fun facts (ένα κομμάτι της εκπομπής είναι τα fun-facts) θα ήθελα να μοιραστείς ένα για κάποιο κομμάτι σου. Πχ. Για το «Χτύπα με σαν ρεύμα στην πίστα». Και να μας πεις ένα ή δύο αγαπημένα σου κομμάτια από τις φαντασμαγορίες.

Καλά από τις φαντασμαγορίες το αγαπημένο μου, νομίζω, είναι «Άσχημοι ήχοι», το έχει τραγουδήσει η Nalyssa Green.  Είναι το αγαπημένο μου με την έννοια ότι εκεί κατάφερα να εκφράσω μέσω των στίχων ακριβώς-ακριβώς όπως ένιωθα κάποια πράγματα κι έτσι συνόψισαν πάρα πολύ ωραία το πώς ένιωθα παλιότερα. Δηλαδή δεν έχει να κάνει με την τωρινή μου κατάσταση, αλλά σίγουρα ήταν μία περίοδος στην οποία ήθελα να αναφερθώ και να το βγάλω λίγο από μέσα μου.

Fun fact; Πολλά fun-facts! Για το χτύπα με σαν ρεύμα στην πίστα φαντασιωνόμουν ότι το παίζω στη Rebound, αλλά αυτό ήταν και λίγο εμφανές. Άλλο fun-fact, στο σημείο που αναφέρομαι σε non-binary άτομα και σε ανθρώπους που ξεφεύγουν από αυτό που θεωρεί η κοινωνία Normal αναφερόμουν όντως σε γνωστά μου άτομα που έχουν βασανιστεί με αυτό το πράγμα ακόμα και με τον εαυτό τους  και ήταν ένας τρόπος να τους δείξω την εκτίμησή μου και τη στήριξή μου.

Είναι ενδυναμωτικό αυτό που λες και γενικά, κατά τη γνώμη μου, έχουν ταυτιστεί πολλά queer άτομα καθώς η κοινωνία μας δεν αγκαλιάζει τη διαφορετικότητα.

Χαίρομαι με αυτό που λες γιατί γενικά ήθελα το κομμάτι να είναι ενδυναμωτικό. Αυτό με την κοινωνία με προβληματίζει γενικά με την έννοια ότι εγώ είμαι cis-straight, αλλά στον βαθμό που μου αναλογεί, που έχω κάποια δύναμη να μιλήσω για κάποια πράγματα, θέλω να το κάνω χωρίς να είναι σαν να μιλάω για εκείνα τα άτομα. Δηλαδή δεν θα μιλήσω εκ μέρους τους, αλλά θα μιλήσω υποστηρικτικά γι’ αυτά και θα είμαι δίπλα τους.

Δεν νομίζω ότι βγαίνει από οποιοδήποτε κομμάτι σου ότι μιλάς αντί γι’ αυτούς, ίσα ίσα, απλά υπάρχουν πολλοί που ταυτίζονται και το βλέπεις και όταν ο κόσμος τραγουδάει από κάτω κι ελπίζω να το δεις και σήμερα.

Ναι είναι ωραίο αυτό. Έτσι νιώθω, ότι αυτό θα γίνει.

Νωρίτερα ανέφερες τη μπάντα σου τα Echo Tides. Θέλεις να μου περισσότερα;

Ναι! Τα Echo Tides είναι το συγκρότημά μου που παίζω δηλαδή ισότιμα, δεν είναι Pan Pan που είμαι εγώ και μπορεί να ζητήσω από κάποιον κάποια συνεργασία και να έχω εγώ τον τελικό λόγο στο τι θα βγει.

O Pan Pan δηλαδή είναι μόνος του; Ναι

Σε βοηθούν συνεργάτες από τα Echo Tides;

Όχι απαραίτητα, αλλά σήμερα στο live θα συμμετέχουν τα ¾ των Echo Tides ο μόνος που δεν κατάφερε να έρθει είναι ο Γιάννης Αναγνωστόπουλος. Στη σκηνή θα είμαι μαζί με το Γιώργο Λυγουριώτη που παίζει ντραμς και παίζουμε μαζί  12 χρόνια μαζί ακόμη και πριν τα Echo Tides. Στη φωνή θα είναι η Καλλιόπη Μητροπούλου, που τραγουδάει και σε Pan Pan κομμάτια («Μήνες σε θέλω», «Τα παιδιά θέλουν χορό», «Το κορίτσι που αγαπώ»), και η αδερφή της Λυγερή Μητροπούλου με την οποία θα παίξουμε πρώτη φορά μαζί.

Το κορίτσι που αγαπώ θυμίζει κάτι από άλλη εποχή! Πίστευα πως είναι κάποια διασκευή.

Πολύς κόσμος νομίζει πως έχω σαμπλάρει κάτι, αλλά εγώ το έχω φτιάξει. Στη πρώτη μορφή του είχε συμπεριληφθεί σε ένα EP που είχα κάνει με τον Fragile balloon (EP "Vodena 111", Fragile Balloon x Pan Pan). Επειδή ο Fragile Balloon είναι παραγωγός που έχει αναγνώριση και στο εξωτερικό είχαν γράψει review και από εξωτερικό και αναφερόμενοι στο κομμάτι το χαρακτήριζαν σαν 60s sample, δεν είναι 60s sample εμείς το φτιάξαμε.

Εκτός από το Bandcamp, καθώς τυπώνεις και ωραία T-shirts και έχεις και τις εικονογραφήσεις σου, πού μπορεί να σε βρει ο κόσμος;

Ευχαριστώ! Μπορούν να με βρουν στο Instagram @postnoise. Εκεί οτιδήποτε θέλω να δείξω στον κόσμο ανεβαίνει.

To artwork των album σου το αναλαμβάνεις εσύ;

Συνήθως ναι, αλλά όχι αποκλειστικά. Δηλαδή θα μου άρεσε να συνεργαστούμε π.χ. στο καινούριο μας Echo Tides album με μία συγκεκριμένη φωτογράφο που έχω σκεφτεί. Είναι ωραίο να συνεργάζεσαι με άλλους ανθρώπους να φέρνει ο καθένας την οπτική του, ανοίγει και το δικό σου κεφάλι.


Α! Όσον αφορά τα album Φαντασμαγορία 1 και 2, μιας και συνδέονται γιατί έχουμε τον ήρωά μας, παίζουν κάποιο ρόλο τα χρώματά τους;

Ναι παίζουν! Το ροζ της Φαντασμαγορίας 1 είναι αυτό το χάσιμο, η ασάφεια των πρωινών ωρών γι’ αυτό και δεν είναι τόσο σαφές το εξώφυλλο είναι ένα νεφέλωμα, τι είναι ας πούμε αυτό; Ποιος ξέρει. Εγώ το έχω κάνει (γέλια). Στη Φαντασμαγορία 2 το μαυροκόκκινο από την άλλη είναι πολύ σαφές, τα περιγράμματα είναι σκληρά, είναι μια γάτα που κατεβαίνει τις σκάλες να πάει να χορέψει. Το εξώφυλλο της Φαντασμαγορίας 3 το σκέφτομαι ακόμα, μάλλον γαλαζοπράσινο θα είναι, κάτι πιο ήρεμο πιο ειρηνικό ίσως. Θα το δείτε και εσείς και θα το κρίνετε…

 

Photos by MakeNoNoize

 

Περισσοτερα ...

Οι Algiers live στην Γιάφκα

Το Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου οι Algiers έρχονται για πρώτη φορά στην Γιάφκα. Γνήσια τέκνα μίας εποχής γεμάτης από πολιτική αβεβαιότητα και ραγδαίες εξελίξεις σε ολόκληρο τον κόσμο. Συνεχιστές δύο μεγάλων μουσικών παραδόσεων, της post-punk και της afro gospel μουσικής. Και, κυρίως, αεικίνητοι και μονίμως ανήσυχοι καλλιτέχνες. Αυτοί είναι οι Algiers.

Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 2007 στην Atlanta των ΗΠΑ από τους Franklin James Fisher (φωνή, κιθάρα, πιάνο, κρουστά, sampling), Ryan Mahan (μπάσο, synth, κρουστά) και Lee Tesche (κιθάρα, λούπες, κρουστά). Κόντρα στη φαινομενική, προ οικονομικής κρίσης νηνεμία που επικρατούσε τότε, οι τρεις μουσικοί ξεκίνησαν να γράφουν μουσική καταγγελτική και βαθιά πολιτικοποιημένη. Αν μη τι άλλο, οι μετέπειτα εξελίξεις τούς δικαίωσαν.

Το 2012 έδωσαν στην κυκλοφορία το πρώτο τους single με τίτλο “Blood”. Το κομμάτι αναδείχθηκε από Μέσα όπως το βρετανικό περιοδικό Wire ως ένα μπόλιασμα gospel μουσικής με avant-garde post-punk κιθάρες.

Τρία χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε το πρώτο άλμπουμ των Algiers, ένα αψεγάδιαστό μουσικό μανιφέστο που κέρδισε τον Τύπο με την αμεσότητα, τον έντονο χαρακτήρα και τον αυθεντικό ήχο του. Η προώθηση του άλμπουμ έγινε μέσω της συμμετοχής στο αμερικανικό tour των Interpol. Παράλληλα, στην μπάντα εντάχθηκε επισήμως ο ντράμερ Matt Tong, πρώην μέλος των Bloc Party.

Τον Ιούνιο του 2017, έχοντας τροφοδοτηθεί με άπειρα ερεθίσματα, οι Algiers έδωσαν στο κοινό τους ένα ακόμα άλμπουμ, το “The Underside of Power”. Όπως και ο προκάτοχός του, το “The Underside of Power” αγκαλιάστηκε από τους μουσικόφιλους, ίσως επειδή οι στίχοι και η ατμόσφαιρά του είναι περισσότερο από ποτέ απαραίτητοι στους καιρούς που ζούμε. Ταυτόχρονα, το τετραμελές συγκρότημα βρέθηκε στο πλευρό των Depeche Mode και σκόρπισε σε χιλιάδες νέους ανθρώπους το μήνυμά του.

Προπώληση εισιτηρίων 13€
Εισιτήριο στην πόρτα 15€

Γωνιά του βιβλίου - Βιβλιοπωλεία Παπαχρίστου
Το Θρανίο
Discover Bookstore
Ο Ακροβάτης στην πλατεία

Ηλεκτρονικά
www.viva.gr/tickets/music/mojolive-concerts

Τηλεφωνικά
11876

Πληροφορίες
6972 807170

Διοργάνωση: Mojo Live

Περισσοτερα ...

DarkMatters Live Act:: Album Presentation "Little Black Rose"

DarkMatters Live Act - Album Presentation "Little Black Rose"
Σάββατο 13 Απριλίου
Ώρα Έναρξης 22:00
Είσοδος Ελεύθερη

Info DarkMatters
 
Όταν τα συναισθήματα στο σκοτάδι, συναντούν την μουσική και την κίνηση...

Πρόκειται για μια σκηνική σύνθεση, με χαλαρή δομή, απ’ ευθείας εμπνευσμένη από τον ήχο. Στόχος είναι η μουσική να οδηγήσει την σκηνοθεσία και να ανοίξει μονοπάτια προς το συγκεχυμένο και το άλογο, δίνοντας χώρο στον θεατή να ερμηνεύσει, να εμπνευστεί, να παρασυρθεί σε μια μεταιχμιακή πραγματικότητα και να αναπολήσει δικές του εμπειρίες. Κεντρική ιδέα, πίσω από την σύνθεση, δεν είναι η μίμηση ή η σκηνική αναπαράσταση των συγκεκριμένων μουσικών κομματιών, αλλά η μεταφορά των συναισθημάτων που προκύπτουν από αυτά· με μόνο περιορισμό τον χρόνο, ο οποίος δίνεται από το πρώτο μουσικό κομμάτι που διαδραματίζεται στις πέντε τα ξημερώματα. Αυτή η ώρα, σε συνδυασμό με τις νότες, δίνουν την ατμόσφαιρα της σύνθεσης και χρωματίζουν την δράση των performers επί σκηνής.

Οι performers γίνονται δημιουργοί εικόνων με συνειρμική διαδοχή, με σκοπό να δοθεί η αίσθηση της εγρήγορσης και της ονειρικής κατάστασης. Μετατρέπονται σε ρομαντικούς πρωταγωνιστές που πάσχουν και σε ονειρικά πλάσματα ως προέκταση της ίδιας της μουσικής και οι σκηνικές τους συναντήσεις αποτελούν μια ακόμα αφήγηση. Κατευθύνονται από τη μουσική σε μια διαδρομή από το σκοτάδι στο φως δίνοντας την εντύπωση πως η στιγμή αυτή, στις πέντε το πρωί, που έχει διασταλεί στον χρόνο, είναι μόνο η αφορμή για ότι έπεται.

Μουσική Σύνθεση, Πιάνο, Synths, Drum Programming : Vaggelis Mourelatos
Τραγούδι- Ερμηνεία : Maria Tsevà, Alex F World, Βιβή Φωτοπούλου, Nikos Galanis, Mary-Irene Mameletzi, Λίνα Ζαχαροπούλου.
Βιολί : Achilleas Beris
Κιθάρα : Gerasimos Giannakakis
Σαξόφωνο : Timos Spanopoulos
Σκηνοθεσία : Georgia Vermon No Tugotone (Γεωργία Καλογεράτου)
Σχεδιασμός Φωτισμού: Ioannis Anastasopoulos
Visuals, Cinematography: Panos Economou, Kleon Zissimopoulos
Ηχοληψία, Sound Design : Sakis Bastas

DarkMatters
https://www.facebook.com/darkmattersGR
https://soundcloud.com/darkmattersgr   
 
Περισσοτερα ...
Subscribe to this RSS feed
Click here - fbetting view betfair bonus