Sinradio.gr - Items filtered by date: December 2020

Οι Καλύτεροι Εγχώριοι Δίσκοι του 2020

Οι παραγωγοί του sinradio.gr ξεχώρισαν από έναν εγχώριο δίσκο για το 2020 ο καθένας και τον μοιράζονται μαζί σου!

Διάβασε ακόμα: Οι Καλύτεροι Διεθνείς Δίσκοι του 2020

 

Μαρία Παναγιωτάκη

The Boy – Αντιλόπη

Ενώ παρασυρόμαστε από το πιάνο που ντύνει τον δίσκο νομίζοντας ότι ταξιδεύουμε, ο Αλέξανδρος Βούλγαρης περιγράφει με τρυφερότητα τη σκληρή πραγματικότητα που ζήσαμε φέτος, αυτή του εγκλεισμού. Δημιουργεί ένα γλυκόπικρο συναίσθημα που όμως μας γαληνεύει, συνειδητοποιώντας ότι τελικά τα πιο όμορφα μέρη μπορεί να βρίσκονται δίπλα μας, στο μπαλκόνι ή κάτω από ένα πάπλωμα.

 

 

Βασίλης Παλαιολόγου

THE CALLAS - ΕΙΜΑΙ ΕΝΑ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ

Ένας δίσκος που τον αγαπάς ή τον μισείς από τα πρώτα 3 δευτερόλεπτα. Ιδιαίτερα με γοητεύει ο τρόπος που οι Callas γίνονται ρεμπέτες χωρίς να απεμπολούν το lo-fi χαρακτήρα τους (όχι, δεν υπάρχει μπουζούκι). Για την ακρίβεια όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον ήχο τους είναι εδώ, με κυρίαρχο τον παρακμιακό αστικό ερωτισμό που δεσπόζει ήδη από το γαμάτο εξώφυλλο. Μπράβο τους που αλλάζουν και δεν αναμασούν τα ίδια και τα ίδια!

 

Πάσχος Κωνσταντίνος

Goodbye Bedouin – The Shaking People

Λίγο μετά το πρώτο lockdown, σε εννιά κομμάτια, τα παιδιά από την Πάτρα χωρίς να αντιγράφουν και χωρίς να κουράζουν, «μπερδεύουν» γκαράζ από την Αμερική και την Αυστραλία, ποπ, ‘60s και λίγο surf και μας δείχνουν πώς πρέπει να είναι το rock ‘n’ roll σήμερα.

 

 

Αλεξάνδρα Τσιτσέλη

Vagina Lips – Outsider Forever

Το τρίτο άλμπουμ ήρθε στην αρχή της χρονιάς πριν την «κατρακύλα» και τα dream pop κομμάτια μού θύμισαν τους πρώτους μήνες του 20 και την κοινωνική ζωή που είχα. Ξεχωρίζω το ομότιτλο κομμάτι και το ονειρικό I don’t want this day to end. (Είναι καλές παρέες για τη μετακίνησή σας με 6.)

 

 

Άννα Κακαριάρη

Nalyssa Green - Ταξίδι Αστρικό

Δύο χρόνια μετά το πρώτο ελληνόφωνο άλμπουμ της Μπλουμ και επειδή αυτή τη χρονιά η Γη δεν ήταν και ο πιο φιλόξενος πλανήτης, η Nalyssa Green μάς προσκαλεί σ’ ένα Ταξίδι Αστρικό. Αν και πολλά από τα κομμάτια τα είχε ήδη αποκαλύψει στα live της, το άλμπουμ ανέδειξε έναν προφανή κοινό νοηματικό άξονα, ο οποίος είναι η συναρπαστική παραμονή στο πραγματικό «μέσα», που είναι το μέσα μας. Ο καινούριος πειραματισμός με τη φόρμα του λαϊκού τραγουδιού, οι ζεστές μπασογραμμές μιας πλέον χαρακτηριστικά ατμοσφαιρικής παραγωγής, με την υπογραφή του Βασίλη Ντοκάκη και οι –άλλοτε αφοπλιστικά βιωματικοί κι άλλοτε απόκοσμοι στίχοι της, προσωπικά μου δημιουργούν την εντύπωση μιας σύγχρονης Λένας Πλάτωνος. Ίσως πιο ακομπλεξάριστα ρομαντικής, πιο γλυκιάς αλλά και πιο αιχμηρής, σαν σελίδα που σου κόβει τα δάχτυλα και χωρίς να το καταλάβεις, αιμορραγείς.
Αγαπημένα κομμάτια: Μπλε Τροχιά, Μη Με Ξεχάσεις.

 

 

Διονυσία Αλβανού

Kristof - TALKSHOW

Σύντομο μα ουσιαστικό το “TALKSHOW” σου κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον και σε μεταφέρει στο περιβάλλον ενός talkshow με μια vintage, αλλά και pop αισθητική, με έντονο το ηλεκτρονικό στοιχείο.  Έχει αρχή, μέση και τέλος σαν μια ενιαία ιστορία που μας διηγείται ο Kristof, ενώ σου δημιουργείται εύρος συναισθημάτων που βιώνεις κατά την ακρόασή του, από έντονη χαρά μέχρι και βαθιά μελαγχολία. Το artwork του δίσκου είναι επίσης φανταστική δουλειά. 

 

 

Κωνσταντίνος Τσάμης

Kepler Is Free - Teegarden

Φρέσκια οπτική της Jazz που ισορροπεί υπέροχα με την ηλεκτρονική διάθεση που έχει η μπάντα. Ξεκινάει με λίγο πιο δύσκολα κομμάτια για κάποιον που δεν είναι ακροατής της Jazz, ενώ γυρίζοντας στην B Side του δίσκου κερδίζει και τους υπόλοιπους!

 

 

Δημήτρης Μάστορης

Κτίρια Τη Νύχτα - Οι Μελλοντικές Ημερομηνίες

Ο πιο εύπεπτος, προσβάσιμος, ποπ (πες το όπως θες) δίσκος αυτού του σπουδαίου καλλιτέχνη φέρει ένα επιπλέον θράσος που θεωρώ ότι δεν συνηθίζεται: παρουσιάζει απροκάλυπτα την καλύτερή του (μέχρι τώρα) δουλειά (για τον γράφοντα). Δίνει την εντύπωση ότι έχει διυλίσει σχολαστικά στοιχεία από όλα τα προηγούμενα του albums, ενσωματώνοντάς τα σε μια συλλογή από μειλίχιες απαγγελίες, κοφτερά breakbeats και παιχνιδιάρικα synths που ντύνουν τον ιδιαίτερο στίχο του, χωρίς να φλυαρεί ούτε δευτερόλεπτο. Οι M83 συναντήθηκαν με τον Aphex Twin στο κέντρο της Αθήνας; Ποιος ξέρει… (Ξανα)πάτα play στο Μασίνκοδ και βάλε ελεύθερα τα κλάματα.

 

 

Θανάσης Στασινός

Strawberry Pills - Murder to a Beat

Μπορεί να άργησε να έρθει το ντεμπούτο τους album, αλλά η αναμονή άξιζε! Ένας δίσκος με dark / electro ρυθμό αλλά και με λίγη 80s νοσταλγία, επηρεασμένοι από στοιχεία κλασικής λογοτεχνίας φαντασίας, τρόμου, μυστηρίου και αινίγματος κάτι που φαίνεται από τον τίτλο του δίσκου ο οποίος είναι εμπνευσμένος από την βασίλισσα του εγκλήματος, Agatha Christie. Αγαπημένα κομμάτια: Porcelain Face, The Voyer και Verbal Suicide.

 

 

Δήμητρα Αλεξανδράκου

Stiko - Vibrations

Μελωδίες ονειρικές ξεπηδούν μέσα από 7 κομμάτια άκρως προσεγμένα και δουλεμένα στην λεπτομέρεια. Η πιο ώριμη δουλειά του Stiko που δεν σταματά ποτέ να εξελίσσεται και να δημιουργεί, κυκλοφορεί από την High Hop Records του Cayetano κι έρχεται να μας γοητεύσει με τις συναισθηματικές δονήσεις του. Ήχος φρέσκος, ηλεκτρονικός με trip hop επιρροές και beats που συνθέτουν το soundtrack της δικής σου ονειροπόλησης.

Αγαπημένα κομμάτια: Deer, Loosing Me, Ocean Of Love

 

 

CJ Turtle

Sugahspank & Blend Mishkin - Paint Everything White (Rewind Guaranteed 2020)

Ό,τι καλύτερο μας έφερε η προηγούμενη καραντίνα. Δώδεκα χρόνια μετά την πρώτη τους συνεργασία, ανταλλάσοντας  αρχεία μέσω του διαδικτύου, ο Blend και η Sugahspank (ξανά) έκαναν το θαύμα τους! Οκτώ reggae (κι όχι μόνο) διαμάντια που θα απολαμβάνουμε στο διηνεκές.

 

 

Ανδρέας Παπαλεξόπουλος

ΤΖΑΜΑΛ - Η Κούπα του Ιούδα

Δεύτερο προσωπικό άλμπουμ του ΤΖΑΜΑΛ με ωμό κοινωνικό στίχο που ξυπνάει αναμνήσεις και προετοιμάζει γενιές. Καθαρό ελληνικό αλήτικο ραπ βγαλμένο από καταστάσεις καθημερινότητας του κάθε 30+ και όχι μόνο κατοίκου και πολίτη της Ελλάδας!

Αγνή αγάπη για πράγματα της ζόρικης καθημερινότητας, από τη ρουτίνα της δουλειάς μέχρι την Κυριακή του γηπέδου και των οπαδικών συνθημάτων. Ρεαλισμός στο μεγαλείο του και στίχοι που αγγίζουν “έξω” από τα δόντια.

 

 

Αθανασία Ροδίτη

Ρένα Μόρφη - Σάμπα Τσικίτα

Η Ρένα Μόρφη είναι η ερμηνεύτρια με τα χίλια πρόσωπα, καθώς ξεκίνησε ως φωνή των Imam Baildi και στην πορεία έδειξε τα πολλά ταλέντα της! Το 2020 ξεχώρισε με την καινούργια της  μουσικοχορευτική νουβέλα «Σάμπα Τσικίτα» που αποτελείται από 10 νέα τραγούδια και κάθε ένα είναι ξεχωριστό, αφού μας ταξιδεύει σε άλλες εποχές και με μεγάλη επιτυχία! 

 

Διάβασε ακόμα: 20 για το '20: Οι λίστες με τα καλύτερα album της χρονιάς όπως τα επέλεξαν συντάκτες του presspop.gr και ραδιοφωνικοί παραγωγοί του sinradio.gr!

 

Περισσοτερα ...

Οι Καλύτεροι Διεθνείς Δίσκοι του 2020

Οι παραγωγοί του sinradio.gr ξεχώρισαν από έναν διεθνή δίσκο για το 2020 ο καθένας και τον μοιράζονται μαζί σου!

Διάβασε ακόμα: Οι Καλύτεροι Εγχώριοι Δίσκοι του 2020

 

 

Άννα Κακαριάρη

Michelle Gurevich - Ecstasy in the Shadow of Ecstasy

Στα μέσα Μαΐου και μετά από δύο χρόνια απουσίας, η Michelle Gurevich επέστρεψε με το Ecstasy in the Shadow of Ecstasy. Με την ωριμότητα πέντε άλμπουμ, η πρώην Chinawoman, αποτυπώνει με ειλικρίνεια τη φετινή πραγματικότητα, χωρίς να τη ντύνει με φανταχτερά περιτυλίγματα. Αδιαμφισβήτητα καθησυχαστικό και βαθιά αισιόδοξο, το άλμπουμ καταφέρνει να έχει χαρακτήρα ταυτόχρονα επίκαιρο και διαχρονικό, αποτελώντας μια πραγματική γιορτή, η οποία «αντιστάθμισε το σκοτάδι αυτής της χρονιάς», όπως δήλωσε.
O lo-fi ήχος και οι λιτές παραγωγές, αναδεικνύουν την κινηματογραφική εκφραστικότητα της χροιάς της, η οποία μας φέρνει πιο κοντά με την ποίηση των στίχων της. Άλλοτε καυστική κι άλλοτε ανοιχτά ευάλωτη, η Michelle Gurevich, αποτέλεσε μια σχεδόν γονεϊκή φιγούρα που μας πήρε από το χέρι στα δύσκολα αυτής της χρονιάς και μας έμαθε ότι ακόμα και οι πιο εύθραυστες πτυχές μας, δεν χρειάζονται καμουφλάζ.
Αγαπημένα κομμάτια: Art of Life, Love from a Distance.

 

 

Διονυσία Αλβανού

Jessie Ware - What’s Your Pleasure?

Αν θες να χορέψεις, να αισθανθείς ξανά πώς είναι να βγαίνεις σε ένα μπαρ και να απολαμβάνεις καλή μουσική με το ποτό σου, τότε θα ακούσεις το What’s Your Pleasure?. Η Jessie Ware κυκλοφόρησε το τέταρτο στούντιο άλμπουμ της το καλοκαίρι, την πιο κατάλληλη στιγμή ώστε να μας μεταδώσει τον αέρα ανανέωσης που αποπνέει. Εμπνευσμένο από τη disco μουσική, έχει ξεκάθαρο pop ύφος και μια ερωτική διάθεση που σε παρασύρει και σε κάνει να θες να το ακούς ξανά και ξανά.

 

 

Δημήτρης Μάστορης

Róisín Murphy - Róisín Machine

Ένας σωρός από ημι-ανώνυμους “producers” ηλεκτρονικής μουσικής προσπαθούσε επί ματαίω τις τελευταίες δεκαετίες να προσδιορίσει το τι μπορεί να σημαίνει “nu disco”, ενώ το μόνο που χρειαζόταν ήταν να έρθει η Θεά, η Αυτού Μεγαλειότης (πάντα ψύχραιμος ο γράφων) από την Ιρλανδία να μας δείξει πώς γίνεται με ίσως τον καλύτερο δίσκο που έχει παραδώσει μέχρι ώρας - κάτι παραπάνω από 50 λεπτά γκρουβάτης, τόσο-όσο πειραματικής disco/house. Σύμφωνοι, Lady Gaga και Kylie Minogue έκαναν αντίστοιχες υπερφιλότιμες προσπάθειες φέτος. Ωστόσο, το “Murphy’s Law” αποτελεί δυνητικά τον επόμενο επίσημο ύμνο του ιδιώματος. Τόσο απλά.

Α ναι, ακούστε και τα extended versions.

 

 

Αλεξάνδρα Τσιτσέλη 

HAIM - Women in Music PT.III

Είναι το πιο εσωστρεφές και ειλικρινές άλμπουμ των τριών αδερφών. Έχει από όλα τα είδη, αλλά ακούγεται και πάλι ως άλμπουμ και όχι ως μεμονωμένα singles , όπως  το RnB 3 am μέχρι το ροκ Up From A dream. Μου θύμισε πολύ τον πρώτο τους δίσκο και πραγματικά μου κράτησε συντροφιά σε όλο το 2020.

 

 

Βασιλης Παλαιολόγου

SAULT - UNTITLED (RISE)

Τέσσερεις κυκλοφορίες μέσα σε 2 χρόνια από τους Sault, με τις φετινές δύο να συναγωνίζονται ποια θα πάρει την κορυφαία θέση. Κερδίζει στα σημεία η πιο πρόσφατη γιατί είναι εκείνη που με ξεσήκωσε περισσότερο και άκουσα και αγάπησα πρώτη. Αγνή neo soul/funk που άλλοτε κλείνει προς τη μαύρη afro και άλλοτε προς την  trip hop, χωρίς να λείπουν οι ποπ μελωδίες, οι ορχηστρικές και soft στιγμές, αλλά και  οι ξεσηκωτικές οι οποίες και απογειώνουν το δίσκο. Tα I Just Want to Dance, Street Fighter και Free έκαναν την καραντίνα πολλών λιγότερο καθιστική. Και σκεφτείτε ότι αυτά σας τα λέει ένας αμετανόητος οπαδός της ηλεκτρικής κιθάρας!

 

 

Θανασης Στασινος

Fiona Apple - Fetch The Bolt Cutters

Ο έκτος προσωπικός δίσκος της Fiona Apple κυκλοφόρησε μέσα στο πρώτο lockdown και ήταν το καλύτερο δώρο που θα μπορούσαμε να έχουμε. Είναι ένας δίσκος που σου προσφέρει ταυτόχρονα ηρεμία και ένταση. Τον ακούς είτε επειδή θέλεις να χαλαρώσεις, είτε επειδή θέλεις να φωνάξεις. Δικαίως κατέχει στο Metacritic το υψηλότερο σκορ βαθμολογίας album όλων των εποχών.

Αγαπημένα κομμάτια: Shameika, Heavy Balloon και Under the Table.

 

 

CJ Turtle

Mollono.bass  - Woods, Tales & Friends (3000 Grad 2020)

Μελωδικός, ρυθμικός, με διάθεση ρομαντική, αισθαντική αλλά και με κατά τόπους σκοτεινές εξάρσεις ο Mollono.bass  για ακόμα μια φορά αποδεικνύει ότι είναι ένας από τους πιο άξιους εκπροσώπους της ηλεκτρονικής σκηνής του Βερολίνου.

 

Δήμητρα Αλεξανδράκου

Caribou - Suddenly

Ο πιο προσωπικός δίσκος του Dan Snaith γίνεται ο καθρέφτης που μέσα από το συναισθηματικό φάσμα των 12 κομματιών του αντανακλά τις εκάστοτε ψυχολογικές εναλλαγές του ακροατή του. Η μελαγχολία μετατρέπεται σε έντονη χαρά και τανάπαλιν σε μια περίοδο που η μελωδικότητα του Suddenly έρχεται να λειτουργήσει καταπραϋντικά. Η αγάπη, η οικειότητα, η ανάγκη αυτών και η απώλεια συνθέτουν τους συναισθηματικούς άξονες  που κινείται ο Caribou και σε παρασύρει να τους διανύσεις μαζί του.

Αγαπημένα κομμάτια: New Jade, Never Come Back, Like I Loved You

 

 

Μαρία Παναγιωτάκη

Nadine Shah - Kitchen Sink

Κάτω από την άψογη ενορχήστρωση των "Trad" και "Ladies for babies" αναδύονται στίχοι με τόλμη κι ευθύτητα, τα οποία και χαρακτηρίζουν τον δίσκο συνολικά. Ο σκοτεινός λυρισμός μαζί με τη φωνή που θυμίζει μίξη Nick Cave με PJ Harvey γέννησαν τον 4ο δίσκο της μουσικού από το Whitburn με την οποία έχουμε ξεχάσει τι σημαίνει απογοήτευση.

 

 

Κωνσταντίνος Τσάμης

Fontaines D.C. - A Hero’s Death

Ένα άλμπουμ που ξεκινάει πιο ήρεμα σε σχέση με το Dorgel, αλλά σε κρατάει με ενδιαφέρον. Η μπάντα εξελίσσεται σε ένα βαθμό από το Dorgel και βγάζουν μια κάπως πιο ήρεμη, αλλά και σκοτεινή πλευρά τους τόσο στον ήχο όσο και στιχουργικά.

 

 

Αθανασία Ροδίτη

Nubya Garcia - Source  

Η Garcia άρχισε να μαθαίνει (το) σαξόφωνο στην ηλικία των 10 με τον Vicky Wright. Το 2017 η Garcia κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της EP Nubya's 5ive μέσω της ετικέτας Jazz re: freshed. 

Εκείνη τη χρονιά η μπάντα της ήταν μια εναρκτήρια πράξη στο παγκόσμιο φεστιβάλ της Gilles Peterson στο Sète και αυτό ήταν αρκετό για να γίνει πρωτοσέλιδο στις πωλήσεις στο Jazz Club του Ronnie Scott!

Το τελευταίο άλμπουμ της, Source, καταφέρνει να έχει την 10η θέση στα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς καθώς αποτελεί μια από τις αξιοπρόσεκτες φετινές jazz κυκλοφορίες. 

Ποντάρει σε δοκιμασμένες συνταγές, αλλά τις εκτελεί σωστά.

 

Ανδρέας Παπαλεξόπουλος

Nas - King's Disease

13ο άλμπουμ του Nas και μας θυμίζει τα παλιά, πηγαίνοντάς μας πίσω στο 1994 και στο illmatic. Παλιός, καλός Nasty Nas αλλά με φρέσκο ήχο. Guest feat της κλάσης του Charlie Wilson, Hit-Boy, Fivio Foreign και πολλά άλλα γνωστά ονόματα. 

Μόνο χαρούμενοι είμαστε λοιπόν, μιας και ο Nas στα 47 του χρόνια συνεχίζει να μας προσφέρει “βρώμικες” μουσικές, αλλά και το μόνιμο “κόλλημα” στο κεφάλι μας σιγοτραγουδώντας το beat του N.Y. State of Mind , σε νέα μουσικά μοτίβα! Όπως προείπα, φρέσκος ήχος με “αλητεία” που κρατάει από το 1994!

 

Πάσχος Κωνσταντίνος

Fat Worms – Antarctica

Θα μπορούσε την θέση αυτή να έχει η Eemma Ruth Rundle και οι Thou, αλλά το Antarctica ήταν το ξένο αλμπουμ που άκουσα περισσότερες φορές αυτή τη χρονιά.

Δεν είναι καινοτόμο αλλά μπορεί να σε κάνει να το αγαπήσεις και να το ακούς με κάθε ευκαιρία.

 

Διάβασε ακόμα: 20 για το '20: Οι λίστες με τα καλύτερα album της χρονιάς όπως τα επέλεξαν συντάκτες του presspop.gr και ραδιοφωνικοί παραγωγοί του sinradio.gr!

 

Περισσοτερα ...

Music Crime Series || Selena

Ένα αστέρι που έπεσε νωρίς

Η Selena Quintanilla-Pérez δολοφονήθηκε στις 31 Μαρτίου του 1993 σε ηλικία μόλις 23 ετών από τη συνεργάτιδα και φίλη της Yolanda Saldívar.

 Η Selena γεννήθηκε στις 16 Απριλίου του 1971 στο Τέξας, ήταν μεξικανικής καταγωγής και ήδη από την ηλικία των 3 ετών τραγουδούσε. Η πρώτη απόπειρα ενασχόλησής της με τη μουσική έγινε στα 9 της χρόνια, όταν ο πατέρας της έφτιαξε μπάντα με όλα της τα αδέρφια που τραγουδούσε σε διάφορα μέρη κι εκδηλώσεις. Ο πρώτος της δίσκος με το οικογενειακό συγκρότημα κυκλοφόρησε το 1985, όταν η Selena ήταν 14 ετών. Τότε άρχισε να αυξάνεται κατακόρυφα η δημοτικότητά της. Θεωρείται μία από τις καλύτερες Λατίνες τραγουδίστριες της tejano μουσικής συνδυάζοντας pop με latin στοιχεία, με περισσότερα από 40.000.000 αντίτυπα.

Από το 1987 και μετά οι διακρίσεις «πέφτουν βροχή» και ανάμεσα σε άλλα λαμβάνει βραβείο «Καλύτερης Γυναίκας Τραγουδίστριας» στα Tejano Music Awards, τα βραβεία Capitol και EMI και στα 36α βραβεία Grammy το Selena Live!” κερδίζει την κατηγορία «Καλύτερο Λατινοαμερικανικό Άλμπουμ».

Το 1990, τη χρονιά κυκλοφορίας του πρώτου tejano άλμπουμ της γραμμένο απ’ τον αδερφό της με τίτλο Ven Conmigo, μπαίνει στη ζωή της η Yolanda Saldívar. Η Yolanda που εργαζόταν τότε ως νοσηλεύτρια, προτείνει στον πατέρα της Selena τη δημιουργία του πρώτου της fan club. Η πρόταση γίνεται δεκτή και το 1991 ιδρύει το club, ενώ παραιτείται από τη δουλειά της ως νοσοκόμα για να ασχοληθεί με αυτό full-time. Μέχρι το 1994 το club μεγαλώνει αρκετά, οι σχέσεις της με τη Selena γίνονται όλο και καλύτερες και παίρνει προαγωγή για να διευθύνει επιπλέον δύο από τις boutique της τραγουδίστριας στο Τέξας.

Ωστόσο, όλη αυτή η θεωρητικά άρτια σχέση φαίνεται να είχε και μία σκοτεινή πλευρά, πράγμα που επιβεβαιώθηκε από την έκβαση της ιστορίας. Διάφορες μαρτυρίες από το περιβάλλον της Yolanda μιλούν για μία σχέση κτητικότητας και εμμονής προς τη Selena. Το 1995 οι boutiques αρχίζουν να υπολειτουργούν, οι πελάτες να παραπονιούνται και ο Abraham Quintanilla, ο πατέρας της Selena, βρίσκει αποδείξεις ότι η Saldívar κλέβει από τα ταμεία των boutiques και του fan club. Στις 9 Μαρτίου του 1995 η οικογένεια Quintanilla έρχεται τελικά αντιμέτωπη με τη Saldívar λέγοντάς της ότι θα ενημερώσει την αστυνομία και θα ξεκινήσει έρευνα για υπεξαίρεση. Μετά από αυτή τη διένεξη η Yolanda αγοράζει το όπλο με το οποίο λίγες μέρες αργότερα θα σκοτώσει τη νεαρή τραγουδίστρια και μέχρι πρότινος φίλη της.

Στις 31 Μαρτίου του 1995 η Selena και η Yolanda δίνουν ραντεβού στο ξενοδοχείο Days Inn, ώστε η τραγουδίστρια να πάρει τα οικονομικά αρχεία από την πρώην διευθύντρια. Εκείνη αρνείται να της τα δώσει στην αρχή, ισχυριζόμενη ότι την είχαν βιάσει σε ένα ταξίδι της στο Μεξικό. Η Selena την πηγαίνει στο νοσοκομείο όπου δεν αποδεικνύεται κάτι τέτοιο με εξετάσεις και επιστρέφουν στο ξενοδοχείο με την ίδια να επιμένει για τα οικονομικά αρχεία. Η Yolanda σηκώνει το όπλο και τη σημαδεύει. Η Selena προσπαθεί να ξεφύγει, αλλά η Yolanda την πυροβολεί στον ώμο τραυματίζοντάς της την κεντρική αρτηρία. Φτάνει τραυματισμένη στο lobby και καλούνται αμέσως αστυνομία και ασθενοφόρο. Η Selena αφήνει την τελευταία της πνοή με την άφιξή της στο νοσοκομείο μετά από ακατάσχετη αιμορραγία.

Η Yolanda Saldívar συλλαμβάνεται και στην ανάκρισή της καταθέτει ότι ήταν ατύχημα. Σε μία συνέντευξή της μάλιστα, ισχυρίζεται ότι σημάδευε με το απασφαλισμένο όπλο τον δικό της κρόταφο και όταν η Selena γύρισε για να φύγει, τότε έστρεψε το όπλο προς την τραγουδίστρια και κατά λάθος πυροβόλησε.

Στη δίκη της τον Οκτώβριο του 1995 δηλώνει αθώα, αλλά το δικαστήριο την κρίνει ένοχη για φόνο πρώτου βαθμού. Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη με πρώτη δυνατότητα ακρόασης για αποφυλάκιση 30 χρόνια αργότερα, δηλαδή το 2025.

H ιστορία της Selena έγινε ταινία το 1997 με πρωταγωνίστρια τη Jennifer Lopez και πριν λίγες μέρες, στις 4 Δεκεμβρίου, κυκλοφόρησε αντίστοιχη σειρά στο Netflix με την Christian Serratos στον ρόλο της τραγουδίστριας.

 

της Διονυσίας Αλβανού

Περισσοτερα ...

Music Crime Series || John Lennon

Το χρονικό πίσω από τη δολοφονία ενός θρύλου της rock

O John Lennon δολοφονήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1980 έξω από το σπίτι του στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης από τον 25χρονο τότε Mark David Chapman.

Η ιστορία ξεκινά στις 27 Οκτωβρίου του 1980, όταν ο Chapman αγοράζει ένα 38άρι revolver έναντι 169 δολλαρίων και λίγες μέρες μετά ταξιδεύει στη Νέα Υόρκη με σκοπό να δολοφονήσει τον Lennon. Η απόπειρα δεν γίνεται ποτέ και τον Νοέμβριο επιστρέφει πίσω στη Χονολουλού, όπου και διαμένει μόνιμα με τη σύζυγό του, Gloria Abe. Όταν τη συνάντησε της είπε πως είχε εμμονή με τη δολοφονία του John Lennon δείχνοντάς της το όπλο και τις σφαίρες, αλλά εκείνη ποτέ δεν ενημέρωσε τις αρχές. Στις 6 Δεκεμβρίου πετάει ξανά προς Νέα Υόρκη και αυτή η φορά θα ήταν η τελευταία.

Παράλληλα ο John Lennon στις 5 Δεκεμβρίου δίνει συνέντευξη για το Rolling Stone στο διαμέρισμά του, σε μία συζήτηση που διήρκησε περίπου εννιά ώρες. Η συνέντευξη αυτή επρόκειτο να τυπωθεί στο πρώτο τεύχος για το 1981, αλλά δεν απομαγνητοφωνήθηκε φυσικά τότε, αφού τρεις μέρες μετά ο μουσικός δολοφονήθηκε. Δόθηκε ολόκληρη στη δημοσιότητα από το περιοδικό 30 χρόνια μετά τον θάνατό του. Την τελευταία του συνέντευξη την έδωσε τη μέρα της δολοφονίας του στον Dave Sholin για λογαριασμό του RKO radio.

Στις 8 Δεκεμβρίου λοιπόν, τη μέρα του τραγικού συμβάντος, ο Chapman πηγαίνει έξω από το κτίριο Dakota, όπου διέμενε ο Lennon και περιμένει, πράγμα που δεν θεωρείται περίεργο, αφού πολλοί θαυμαστές του στήνονταν έξω από το σπίτι του με σκοπό να τους υπογράψει κάποιο αυτόγραφο. Εκείνη την ώρα στο διαμέρισμα του Lennon πραγματοποιείται η φωτογράφησή του για το Rolling Stone από την Annie Leibovitz όπου γίνεται η λήψη μιας από τις πιο εμβληματικές εικόνες του Lennon με τη Yoko Ono.

Ακολουθεί η συνέντευξη στο RKO radio και γύρω στις 5 μ.μ. ο Lennon και η Yoko βγαίνουν απ’ το Dakota πηγαίνοντας προς το Record Plant Studios για ηχογράφηση. Εκεί συναντάει για πρώτη φορά τον μελλοντικό του δολοφόνο, ο οποίος μάλιστα του ζητάει να του υπογράψει το άλμπουμ Double Fantasy, γράφοντας την πιο ειρωνική στιγμή στην ιστορία της δολοφονίας του. Ο φακός ενός θαυμαστή που βρισκόταν εκεί τυχαία, απαθανατίζει αυτήν την τραγική σκηνή.

Ο Lennon και η Yoko επιστρέφουν από το στούντιο το βράδυ και προσπερνούν τον Champan που ακόμα βρίσκεται εκεί. Ο τελευταίος πυροβολεί πέντε φορές, με τις τέσσερις σφαίρες να βρίσκουν στην πλάτη τον John Lennon. Κλήθηκε αμέσως βοήθεια, αλλά ο θάνατός του δεν αργεί να επέλθει και επιβεβαιώνεται στο νοσοκομείο βυθίζοντας σε θλίψη τους οικείους του και αργότερα τους θαυμαστές του σε όλο τον κόσμο.

O Chapman μετά τους πυροβολισμούς δεν έφυγε από το σημείο του εγκλήματος, αλλά περίμενε τη σύλληψή του από τις αρχές διαβάζοντας το βιβλίο “The Catcher in the Rye”. Αργότερα δηλώνει στους αστυνομικούς: «Πιστεύω ότι το μεγαλύτερο μέρος του εαυτού μου είναι ο  Holden Caulfield, που είναι ο πρωταγωνιστής του βιβλίου. Το μικρότερο μέρος του εαυτού μου πρέπει να είναι ο διάβολος.».

Το κίνητρό του πίσω από τη δολοφονία φαίνεται να ήταν ο θυμός που του προκαλούσαν οι δηλώσεις του Lennon για τον Θεό και την αλτρουιστική φιλοσοφία και λιτότητα, ενώ ζούσε με εκατομμύρια. Δήλωσε ότι έπασχε από κατάθλιψη, ότι η αυτοεκτίμησή του ήταν πληγωμένη και οι δικηγόροι που τον ανέλαβαν ισχυρίστηκαν ότι έπασχε από ψυχική διαταραχή και βρισκόταν σε παραλήρημα όταν διέπραξε το έγκλημα, κάτι που δεν έγινε δεκτό απ’ το δικαστήριο.

Στην τελευταία του ακρόαση για την υπό όρους αποφυλάκισή του, που πραγματοποιήθηκε πριν λίγους μήνες, ζήτησε συγγνώμη από τη Yoko Ono, παραδέχτηκε ότι η πράξη του ήταν απαράδεκτη, ενώ δήλωσε ότι το έκανε για να αποκτήσει φήμη και ότι η δυσφήμιση μπορεί να σου αποφέρει δόξα. Η δήλωση αυτή δυσαρέστησε πολύ την επιτροπή, η οποία απέρριψε το αίτημά του, δίνοντάς του τη δυνατότητα για νέα ακρόαση σε δύο χρόνια.

 

της Διονυσίας Αλβανού

Περισσοτερα ...
Subscribe to this RSS feed
Click here - fbetting view betfair bonus